{"id":3376,"date":"2011-02-27T23:45:07","date_gmt":"2011-02-27T21:45:07","guid":{"rendered":"http:\/\/www.unionbelge.be\/?p=3376"},"modified":"2016-11-17T21:45:23","modified_gmt":"2016-11-17T20:45:23","slug":"marie-rose-morel-1972-2011-een-kritische-terugblik","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/?p=3376","title":{"rendered":"MARIE-ROSE MOREL (1972-2011) : EEN KRITISCHE TERUGBLIK"},"content":{"rendered":"

We hebben er een tijd bewust niets over gezegd \u2013 uit respect voor de overledene \u2013 maar komen nu toch terug op de commotie veroorzaakt door de RTBf-reportage aangaande de begrafenis van Marie Rose Morel op 12 februari 2011. Maar laten we eerst eens kijken wie Morel nu precies was.<\/strong><\/p>\n

Morel werd in 1972 geboren te Antwerpen. Aanvankelijk was Morel helemaal niet partijpolitiek ge\u00ebngageerd. Ze leek eerder toe aan een carri\u00e8re als \u201cschoonheidskoningin\u201d (\u00ab\u00a0Aardbeiprinses\u00a0\u00bb in 1992, Miss \u201cVlaanderen\u201d in 1994). In 1995 studeerde ze af als licentiate in de geschiedenis. Haar eerste eindverhandeling, \u201cHolocaustmemorialen in Belgi\u00eb<\/em>\u201d werd door haar promotor van de hand gewezen. “Ver beneden de laagste standaard om een diploma te kunnen krijgen”,<\/em> zo luidde het verdict. Dat klopt. Wie het werkstuk doorbladert, staat versteld van het enorm lage niveau van deze veredelde toeristische catalogus. In het voorwoord lezen we\u00a0toch \u00e9\u00e9n opmerkelijke passage van de latere Vlaams Belang politica:<\/p>\n

\u201cWanneer we vandaag dwepen met slogans en straffe uitspraken van nog straffere politici beseffen we niet dat we in de kern met een soortgelijke ideologie dwepen, die anno 1930 veroorzaakt heeft wat we kunnen beschouwen als de zwartste pagina uit onze geschiedenis<\/em>.\u201d (MOREL, M.R., Holocaustmemorialen in Belgi\u00eb<\/em>, onuitgegeven licentiaatsverhandeling, Leuven, 1995, p. 20).<\/p>\n

Na haar studies startte Morel met een eigen hostessenbureau (More Elle<\/em><\/a>) en richtte ze ook een evenementenbureau op.\u00a0Wie meer wil weten over haar toenmalige bezigheden, moet beslist eens volgende pagina aanklikken: http:\/\/www.superkrediet.be\/blog\/2010\/01\/19\/videobeelden-marie-rose-morel-als-halfnaakte-stoeipoes\/<\/a><\/p>\n

In mei 2003 nam de N-VA voor de eerste maal deel aan de verkiezingen. De partij was een splinterpartijtje \u2013 nauwelijks groter dan de B.U.B. vandaag -, ontstaan uit de brokstukken van de in 2001 uiteengevallen Volksunie. In die dagen verklaarde niemand minder dan Bart De Wever: \u201cAnderzijds heb je de politicus die met hoge amusementswaarde de media heeft veroverd waardoor inhoud en ideologie plaats hebben gemaakt voor spel en vertier. <\/em>De N-VA gaat tegen deze trends in…\u201d<\/em> (Volle Manen, april 2003, p. 5<\/a>, zie foto)\u00a0Op de Senaatslijst prijkt ook ene Marie-Rose Morel, een tot dan toe nobele onbekende studievriendin van de ambitieuze, maar al even onbekende Bart De Wever \u2013 of het om een amoureuze relatie ging weten we niet.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Ondanks een (toen al) enorme media-aandacht ging het partijtje de mist in: het behaalde slechts \u00e9\u00e9n zetel in West-Vlaanderen en dreigde in de nevelen der geschiedenis te verdwijnen, tot het fameuze \u201cValentijnsakkoord\u201d van 14 februari 2004. Met dat akkoord werd de entente tussen CD&V en N-VA bezegeld. Dit kartel zou vier jaar stand houden en leiden tot de verkiezingsoverwinning van 2007 waarna de N-VA weer zijn eigen weg ging.<\/p>\n

Zogezegd ( ? ) uit onvrede stapte Morel in 2004 over naar het Vlaams Belang, een partij die dan op het toppunt van haar macht stond. Samen met Jurgen Verstrepen was ze \u00e9\u00e9n van de zogenaamde \u201cverruimingskandidaten\u201d. E\u00e9n van haar eerste daden binnen haar nieuwe partij was het stichten van de zogenaamde \u201cWelkomgroep\u201d, een allegaartje van ex-VU\u2019ers en ex-N-VA\u2019ers, die de opslorping van de N-VA door het VB beoogde. Binnen die partij vechtte ze jarenlang een clanoorlog uit tussen het blok \u201cVanhecke\u201d \u2013 dat zij steunt \u2013 en het blok \u201cDewinter\u201d. Morel hield niet van de harde stijl van Dewinter, maar nam nooit afstand van de inhoudelijke standpunten van het Vlaams Belang<\/strong>: republiek \u201cVlaanderen\u201d, xenofobie, anti-europeanisme en anti-syndicalisme (Morel was de dochter van een topman van Alcatel).<\/p>\n

Sterker nog, ze bewandelde de harde lijn. Tijdens een Europese bijeenkomst van extreem-rechts<\/a> in Wenen eind 2005 stond de politica glunderend op de foto met de Bulgaar Volen Siderov, auteur van een boek dat de uitroeiing van de Joden in de gaskamers ontkent. Siderov meende overigens dat de wereld vandaag wordt gedomineerd door een Joodse samenzwering. Van de Roma-zigeuners kunnen ze volgens Siderov beter \u201czeep maken.\u201d<\/em><\/strong><\/p>\n

Morel was geen grote ideologe en zelfs geen beslagen politica \u2013 ze kende bij benadering nog niet het aantal inwoners van de Duitstalige gemeenschap en van de stad Waver had ze nog nooit gehoord<\/a>, maar was geen onaantrekkelijke vrouw en speelde die \u201ctroef\u201d ook ten volle uit. Met wat overdrijving kan je haar dus de Vlaams-nationale Palin noemen, al lijkt ons dat zelfs een belediging voor deze laatste.
\nDe politieke ster van Morel begon pas echt te rijzen wanneer er bij haar in januari 2009 baarmoederhalskanker werd vastgesteld. Vanaf dan cultiveerde ze zorgvuldig haar imago van \u201csterke vrouw\u201d en liet ze geen gelegenheid onbenut om haar politieke ideologie te vermengen met haar ziekte.
\nDe openbare media lieten ook geen kans onbenut om haar aan het woord te laten en in Het Laatste Nieuws<\/em> \u2013 nota bene de grootste Nederlandstalige krant \u2013 kreeg ze wekelijks een column. Haar lijdensweg, laatste dagen, dood en begrafenis werden een mediatiek spektakel.
\nStel je voor dat in Frankrijk de dochter van Jean-Marie Le Pen (FN) kanker zou krijgen. Ze komt anderhalf jaar op alle televisie-zenders, in de gezamenlijke (roddel)pers, krijgt een wekelijkse column in Le Figaro<\/em>, haar huwelijk met een door extreemrechtse terroristen van een Corsicaanse afscheidingsmilitie opgeleide man \u2013 afgesloten net voor haar overlijden \u2013 wordt breed en in lovende termen in de media uitgesmeerd en uiteindelijk wordt de basiliek van Saint-Denis gereserveerd voor haar begrafenis waar Nicolas Sarkozy een lofrede van 11 minuten uitspreekt en in tranen uitbarst. E\u00e9n kritische zender maakt daarna een reportage waarbij toch objectief wordt aangestipt dat het hier om een extreem-rechtse separatiste ging en wordt in de hele Franse media uitgejouwd. Onmogelijk zegt u? Onmogelijk in Frankrijk, Nederland en in elk beschaafd land, maar niet in het taalracistische Vlaams gewest waar nationalisme letterlijk doodnormaal is en racisme slechts als een kleine afwijking wordt beschouwd.
\nTijdens haar laatste dagen trouwde Morel inderdaad met Frank Vanhecke. Deze was eerst lid van het Vlaams-nationale en fascistische NJSV, was opgeleid door de VMO (een verboden priv\u00e9militie), was betrokken bij een gewelddadige actie in Brugge en mede-organisator van een negationistische boekenbeurs. Daarna werd Vanhecke VB-parlementari\u00ebr en zelfs 12 jaar voorzitter van een partij die in 2004 tot racisme werd veroordeeld.<\/p>\n

De ophef omtrent de RTBf-berichtgeving (13 februari 2011)<\/strong><\/p>\n

Na een schets van de menselijke en ideologische achtergrond komen we terug op de RTBF-berichtgeving over de begrafenis. Deze RTBf-reportage veroorzaakte een storm van protest in Vlaams-nationale middens. Plots was de mening van de RTBf, een zender waarvan flaminganten ons nochtans om de haverklap vertellen dat er \u201cgeen enkele Vlaming\u201d naar kijkt, zeer belangrijk. Maar wat werd er nu in die reportage gezegd? Wij vatten ze samen en geven er onze commentaar op (klik hier om de reportage te zien<\/a>)<\/p>\n

1) De begrafenis van Morel werd in de media van het noorden als hoofdpunt naar voor gebracht en werd bijgewoond door vertegenwoordigers van quasi de hele \u201cVlaamse\u201d politieke wereld \u2013 waaronder oud-minister Leo Delcroix en Bart De Wever \u2013, ondanks het feit dat Morel een controversi\u00eble persoonlijkheid was. De \u201copenbare\u201d televisie VRT gaf haar daarbij veelvuldig een vrije tribune, die niet in het minst bekritiseerd werd. \u201cIn het noorden van het land is het mediatiek cordon sedert lang gesneuveld. <\/em>In \u201cVlaanderen\u201d is het Vlaams Belang een partij zoals de andere.\u201d <\/em>
\nDat is inderdaad een rake vaststelling.<\/p>\n

2) Morel was een \u201cster van extreem-rechts\u201d en dat haar begrafenis zo gemediatiseerd werd, zou in \u201cWalloni\u00eb\u201d onmogelijk zijn.<\/p>\n

Inderdaad valt het moeilijk voor te stellen dat een mandataris van het FN in het zuiden zo gemediatiseerd zou worden. Wat niet wil zeggen dat er in het zuiden geen nationalisten zijn, integendeel!<\/p>\n

3) Sedert haar ziekte heeft ze zorgvuldig aan haar beeld als \u201csterke vrouw\u201d gewerkt door in de media haar strijd tegen kanker uit te spreiden. Tegelijk hield ze op internet een dagboek bij over haar ziekte, daarbij de racistische themata van haar partij steunend.<\/p>\n

Hier dient wellicht een nuance te worden aangebracht: Morel was meer bezig met de strijd tegen de vakbonden dan met het racisme. Of ze daarbij haar ziekte misbruikte, laten we in het midden, hoewel daar wel iets voor te zeggen valt.<\/p>\n

4) Bart De Wever was natuurlijk op haar begrafenis \u2013 hij lanceerde haar tenslotte in de politiek en ze was eerst lid van de N-VA alvorens naar extreem-rechts over te hellen.<\/p>\n

Dat vinden wij nog zacht uitgedrukt: ook de N-VA is een extreem-rechtse partij, met name t.o.v. de Franstalige Belgen. In de Nederlandstalige pers werd het een schande genoemd dat de RTBf vergat dat Morel helemaal geen lid meer was van het Vlaams Belang en dat er kopstukken van die partij niet welkom waren. Ja, Morel was sedert juli 2010 geen lid meer van die partij, maar heeft nooit afstand van het Vlaams-nationale en racistische gedachtegoed gedaan. Frank Vanhecke \u2013 wel lid \u2013 was overigens haar man\u00a0!<\/p>\n

5) Marie-Rose Morel was een xenofobe van de harde lijn, anti-immigratie en anti-Franstalig, maar dat alles schijnt vandaag in Antwerpen vergeten of geaccepteerd.<\/p>\n

Ook hier is in de RTBF-berichtgeving geen enkele onwaarheid te bespeuren. Wanneer een RTBf-journalist gewoon akte neemt van de standpunten van Morel is dat een schande. Wanneer Bart De Wever in een buitenlandse krant Belgi\u00eb en de Belgen door het slijk haalt, is dat doodnormaal.<\/p>\n

W\u00e9l over de schreef gaat de slotzin van de RTBf-journalist: \u201cvandaag brengt \u2018Vlaanderen\u2019 hulde aan wat de \u201cVlaamse\u201d media een heldin in de strijd tegen kanker noemen<\/em>\u201d.<\/p>\n

Alsof heel het zogenaamde \u201cVlaanderen\u201d (wat dat ook mag zijn) als \u00e9\u00e9n man achter Morel en haar idee\u00ebn stond. De Noord-Belgische media vertolken immers geenszins de mening van de Noord-Belgen, ook al begint ook daarin een kentering te komen (zie recente, pro-Belgische artikels in De Morgen<\/em> en zelfs De Standaard<\/em>). Op deze vergissing van de RTBF hoorden we overigens \u201ctoevallig\u201d geen enkele kritiek.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

\u201cWanneer we vandaag dwepen met slogans en straffe uitspraken van nog straffere politici beseffen we niet dat we in de kern met een soortgelijke ideologie dwepen, die anno 1930 veroorzaakt heeft wat we kunnen beschouwen als de zwartste pagina uit onze geschiedenis.\u201d (MOREL, M.R., Holocaustmemorialen in Belgi\u00eb, onuitgegeven licentiaatsverhandeling, Leuven, 1995, p. 20)<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"jetpack_post_was_ever_published":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_newsletter_tier_id":0,"jetpack_publicize_message":"","jetpack_is_tweetstorm":false,"jetpack_publicize_feature_enabled":true,"jetpack_social_post_already_shared":false,"jetpack_social_options":{"image_generator_settings":{"template":"highway","enabled":false}}},"categories":[5],"tags":[],"jetpack_publicize_connections":[],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_shortlink":"https:\/\/wp.me\/p12tMU-Ss","jetpack_likes_enabled":false,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3376"}],"collection":[{"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=3376"}],"version-history":[{"count":16,"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3376\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11302,"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3376\/revisions\/11302"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=3376"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=3376"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=3376"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}