{"id":3953,"date":"2011-06-05T13:18:16","date_gmt":"2011-06-05T11:18:16","guid":{"rendered":"http:\/\/www.unionbelge.be\/?p=3953"},"modified":"2016-11-20T23:03:50","modified_gmt":"2016-11-20T22:03:50","slug":"koning-als-schietschijf-le-roi-en-ligne-de-mire","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/?p=3953","title":{"rendered":"KONING ALS SCHIETSCHIJF – LE ROI EN LIGNE DE MIRE"},"content":{"rendered":"

KONING ALS SCHIETSCHIJF<\/strong><\/p>\n

We worden eraan gewoon. Af en toe komt de Koning onder het spervuur te liggen van de verzamelde particratie, waarna de media beweren dat in de Wetstraat de roep om een ceremoni\u00eble monarchie steeds luider klinkt. Begin mei 2011<\/strong> was het weer zover. In een net gepubliceerd boek Koning<\/em> zonder land<\/em>, geschreven door Martin Bruxant (La Libre Belgique<\/em>) en Steven Samyn (De Morgen<\/em>) klappen enkele politici \u2013 welke zijn niet bekend \u2013 die in het voorbije jaar op het Paleis ontboden werden, uit de biecht. <\/strong><\/p>\n

Drie feiten trekken de aandacht: 1) op 16 juni 2010 zou de Koning Alexander De Croo berispt hebben omwille van het feit dat die laatste de \u201cstekker\u201d uit de regering getrokken had, 2) op 8 oktober 2010 belastte de Koning Bart De Wever met het dichter bij elkaar brengen van de zeven partijen aan de onderhandelingstafel. De Wever kreeg de titel \u201cverduidelijker\u201d mee. De Kabinetschef van de Koning zou zich, naar verluidt, verzet hebben tegen de term \u201cverkenner\u201d. Die is immers, zo de Kabinetschef, \u201cenkel aan serieuze mensen voorbehouden<\/em>\u201d. 3) In de ochtend van 7 oktober 2010 deed het gerucht de ronde als zouden zowel de PS als de N-VA aansturen op nieuwe verkiezingen. Daarop zou de Koning verklaard hebben: \u201cZe moeten maar hun plan trekken. Als ze willen mogen ze nog vijf maanden onderhandelen<\/em> [een vooruitziende blik, we zijn inmiddels acht maanden later] maar nooit zal ik een besluit tekenen waardoor nieuwe verkiezingen mogelijk worden. <\/em>Ik zal dat niet toelaten, het is uitgesloten<\/em>\u201d. (LLB, 5 mei 2011).<\/p>\n

Het Paleis reageerde op deze openbaringen met volgend communiqu\u00e9: \u201cHet Koninklijk Paleis betreurt dat de discretie met betrekking tot het colloque singulier niet wordt gerespecteerd. <\/em>Deze discretie heeft tot doel het Staatshoofd zijn functie te laten vervullen. <\/em>Sommige uittreksels uit het boek bevatten manifeste onjuistheden, in het bijzonder over de onderhouden van 16 juni en 8 oktober 2010<\/em>\u201d. Hieruit kan men afleiden dat de derde bewering w\u00e9l klopt, nl. dat de Koning gedreigd heeft nieuwe verkiezingen te willen tegenhouden en vindt dat de politici maar hun plan moeten trekken.<\/p>\n

Een aantal Nederlandstalige dagbladen en tijdschriften reageerden op 6 mei 2011 furieus. \u201cKoningen die democratische beslissingen tegenhouden<\/em>\u201d, aldus Liesbeth Van Impe in HNB, \u201cdelven hun eigen graf<\/em>\u201d. Luc Standaert oordeelde in HBVL: \u201cHet is trouwens niet zozeer op 7 oktober dat de vorst uit zijn rol van neutrale scheidsrechter viel, maar wel gisteren<\/em> [op 5 mei dus, dag van het perscommuniqu\u00e9]. Door in een mededeling zo uitdrukkelijk twee van de drie beweringen te logenstraffen, wordt de derde bewering, die over de nieuwe verkiezingen die hij nooit zou toestaan, bijna uitdrukkelijk bevestigd<\/em>\u201d. Volgens Bart Sturtewagen (DS) gaat het om een \u201cdramatische en onge\u00efnspireerde geste<\/em>\u201d. De commentator besloot dat elke keer koningen zich zo mengden, dat leidde tot verlies van invloed van de monarchie. In De Morgen<\/em> schreef Wouter Verschelden dan weer dat \u201cmeer dan ooit<\/em>\u201d de monarchie een debat ten gronde \u201cverdient\u201d.<\/p>\n

In dezelfde lijn, maar veel harder, weerklonk de kritiek van Wim Van De Velden in De Tijd<\/em>. Die meende dat de Koning en de PS samenspannen tegen de N-VA. Voorts meende de redacteur: \u201cDeze aanslepende politieke crisis is daarom ook een crisis van de constitutionele monarchie aan het worden. Het systeem dat bedacht is om de erfelijke monarchie te verzoenen met een parlementaire monarchie vertoont rot, omdat politici niet langer kunnen zwijgen en de koning betrekken bij hun politieke spelletjes en stratego<\/em>.\u201d En dus zou de Koning een protocollaire rol \u2013 een mening die ook Paul Geudens in de GVA ventileerde \u2013 moeten toebedeeld krijgen. Dezelfde teneur ook in Knack<\/em>, waarin Rik Van Cauwelaert zijn betoog besloot met: \u201cVive la r\u00e9publique<\/em>\u201d (Ja, in het Frans). Enkel in Het Laatste Nieuws<\/em> (5\/6 mei 2011) werd de monarchie door Luc Van der Kelen verdedigd. De redacteur wees erop dat de Koning in feite gewoon zijn \u201cgedacht had gezegd<\/em>” en wees op de agitatie van de N-VA die in wezen gewoon de monarchie \u2013 en daarmee een belangrijk symbool van de eenheid van het land \u2013 wil ondermijnen om daarmee punt 1 uit haar programma en dat van het Vlaams Belang (de splitsing van Belgi\u00eb) dichterbij te brengen. Een aantal constitutionalisten wees er tenslotte op dat de Koning geen partij mag kiezen en dat nu wel gedaan had.<\/p>\n

Al de antimonarchistische kritieken zijn echter, bij ander inzien, ongegrond:<\/p>\n

1) De Koning heeft geen democratische beslissing van het Parlement tegengehouden. <\/strong>Er lag geen besluit op tafel tot ontbinding van de Kamers dat hij niet heeft geratificeerd. Hij heeft gewoon zijn mening gezegd, rekening houdend met het dreigend faillissement van Belgi\u00eb en dus het belang van het land. Als de Koning zou gezegd hebben dat hij geen nieuwe verkiezingen wenste, is dit trouwens niet de ondersteuning van een \u201cVlaamse\u201d of \u201cFranstalige\u201d eis<\/strong>, gelet op het feit dat er in geen enkele taalgroep van ons Parlement \u2013 en zoals peilingen aantonen ook niet bij de bevolking \u2013 vooralsnog de wens bestaat om naar nieuwe verkiezingen te gaan.<\/p>\n

2) Bovendien bekrachtigt de Koning de wetten (art. 109). Dit betekent ook dat de Koning een wet ni\u00e9t kan tekenen. Een openlijk precedent hiervoor werd in oktober 1990 reeds door Koning Boudewijn geschapen (abortuswet).<\/strong> Let wel, de Koning heeft toen niet zijn vetorecht laten primeren, wel gewetensbezwaren. De regering heeft dit toen als een gewetensbezwaar gepercipieerd en de zaak op een elegante manier opgelost door te verklaren dat de Koning zich in de onbekwaamheid bevond om te regeren (art. 93 Belg. GW). Minder bekend is dat dit koninklijk vetorecht al eerder werd toegepast.<\/p>\n

In 1842<\/strong> hadden Kamer en Senaat een wet op accijnzen goedgekeurd. De regering was het hier niet mee eens, menende dat de schatkist zo 1 miljoen frank zou mislopen en stelde de Koning voor om de wet niet te bekrachtigen. Op 8 oktober 1842 werd een KB uitgevaardigd dat luidde: \u201chet wetsvoorstel wordt niet bekrachtigd<\/em>\u201d. Het parlement heeft zich toen niet tegen het veto gekeerd. Drie jaar later <\/strong>werd een protectionistische wet niet aan de Koning ter bekrachtiging voorgelegd. De wet zou de invoerrechten op graan verhogen. De graanoogst was echter mislukt, waardoor er hongersnood dreigde. Hier ging het om een stilzwijgend veto: het protectionisme was door de feiten achterhaald, wat door het parlement niet betwist werd. In 1884 <\/strong>had de liberale regering net v\u00f3\u00f3r de verkiezingen nog een aantal wetten laten stemmen, waardoor enkele nieuwe kiesdistricten werden ingericht, waar zij (naar verwachting) meer stemmen zouden halen. Het ging om een politiek manoeuvre. Maar in juni 1884 verloren de liberalen de verkiezingen, waardoor de katholieke regering de Koning aanraadde die ontwerpen niet te ondertekenen. In het B.S. d.d. 6 augustus 1884 lezen we: \u201cNa advies van onze ministerraad en op voorstel van onze minister van binnenlandse zaken en van Onderwijs hebben We besloten de wetten niet te bekrachtigen<\/em>\u201d. In 1933 <\/strong>had Koning Albert I gezegd dat indien de taalwetten tot een \u201cverkapte\u201d vorm van administratieve scheiding (lees: federalisme) zouden leiden een \u201cheel ernstige gewetensvraag\u201d zou rijzen. De regering heeft dan amendementen aan de wet toegevoegd, waardoor aan de inzichten van de Koning tegemoet gekomen werd. Daardoor hoefde hij zijn vetorecht niet te gebruiken.<\/p>\n

3) In een aantal van bovenstaande redeneringen zit een sofisme <\/strong>vervat. De politici ontbloten de Kroon en dus zou de monarchie van haar machten ontdaan moeten worden. Allereerst staat het zgn. \u201ccolloque singulier<\/em>\u201d niet ingeschreven in de Grondwet, noch in een andere wet. Dit stelsel vloeit voort uit het gewoonterecht. Ten tweede, en dit is belangrijker, kan de Koning niet verantwoordelijk gesteld worden voor de indiscreties van de politici die zijn vertrouwen schenden. Onderhavige redenering volgend, zou men derhalve de machten van de politici moeten afschaffen.<\/p>\n

4) In tegenstelling tot wat algemeen wordt verkondigd is het niet de eerste taak van de Koning om \u201conpartijdig\u201d te zijn. <\/strong>Zeker, hij dient Koning der Belgen te zijn \u2013 niet van deze of gene partij \u2013 maar hij moet ook en vooral de eenheid van Belgi\u00eb verdedigen. <\/strong>Het derde lid van artikel 91 van de Belgische Grondwet bepaalt de Koninklijke eed: \u201cIk zweer dat ik de Grondwet en de wetten van het Belgische volk zal naleven, ‘s Lands onafhankelijkheid handhaven en het grondgebied ongeschonden bewaren.<\/em>” Deze eed legt hij af bij zijn troonsbestijging voor de verenigde Kamers, d\u00e0n pas mag hij \u201cbezit nemen van de troon\u201d (art. 91, tweede lid). Het gaat hier om een plechtig contract tussen de vorst enerzijds en de natie, \u00a0die door het parlement veruitwendigd wordt en waarbij alle machten liggen (art. 33). Volgens de letter en de geest van de Grondwet is de Koning dus verplicht om de onafhankelijkheid van Belgi\u00eb te bewaren en ervoor te zorgen dat het grondgebied van Belgi\u00eb \u201congeschonden\u201d blijft. Hij kan en mag dus onmogelijk een politiek ondersteunen die rechtstreeks of onrechtstreeks de splitsing van Belgi\u00eb begunstigt. <\/strong>Aangezien de N-VA een separatistische partij is, wat op zich als zeer bedenkelijk is in een federale context, kan hij deze partij niet dezelfde kansen geven als aan een niet-separatistische partij.<\/p>\n

5) Om aan zijn plichten te voldoen kan de Koning bepaalde zaken zeggen of daden stellen. In casu heeft de Koning gehandeld op de manier die hem het meest gepast leek om aan zijn eed te voldoen: dreigen met het niet ondertekenen van een wet. <\/strong>Zoals in punt (2) onderzocht, zijn er bovendien verschillende gevallen waarbij de Koning een vetorecht heeft uitgeoefend of kan uitoefenen. Wanneer de eenheid van het land in gevaar is, is het zijn plicht <\/strong>zijn veto te stellen. Natuurlijk ondergraven de taalnationalisten van de N-VA bewust de monarchie. Sterker nog, als ze dit ni\u00e9t zouden doen, zouden ze zelfs \u2013 hun ideologie volgend \u2013 in gebreke blijven. Het idee echter dat de Koning der Belgen in de fout zou zijn gegaan, is potsierlijk en getuigt eens te meer van een grote intellectuele zwakte van politici die eenvoudigweg niet in staat zijn een meertalig land te besturen. Dat laatste kan men allesbehalve zeggen van onze zes koningen (en van Prins Karel, medio jaren 40 regent).<\/p>\n

Tot slot merken we op dat over de leugens in het boek de pers met geen woord rept. Wat is dan de waarde van een boek dat leugens zomaar voor waarheid aanneemt? Wie heeft zin om zo\u2019n boek te lezen? W<\/strong>e maken hier<\/strong> in het algemeen niet de “crisis van de constitutionele monarchie” mee, maar wel die van de taalnationalistische particratie en haar slaafse media.<\/strong>\u00a0<\/strong><\/p>\n

\u00a0<\/strong><\/p>\n

LE ROI EN LIGNE DE MIRE<\/strong><\/p>\n

Nous y sommes habitu\u00e9s. R\u00e9guli\u00e8rement, le Roi fait l\u2019objet de tirs de barrage de la particratie. Ensuite, on annonce dans les\u00a0m\u00e9dias qu\u2019il existe des rumeurs selon lesquels Rue de la Loi l’appel \u00e0 une monarchie c\u00e9r\u00e9monielle se fait de plus en plus pressant. Une fois de plus, d\u00e9but mai 2011, c\u2019\u00e9tait le cas. Dans un nouveau livre intitul\u00e9 \u00ab\u00a0Un roi sans pays\u00a0\u00bb<\/em>, \u00e9crit par Martin Bruxant (La libre Belgique<\/em>) et Steven Samyn (De Morgen<\/em>), certains politiciens \u2013 inconnus cependant \u2013 parlent franc sur les discussions qu\u2019ils ont eues avec le souverain au Palais royal.<\/strong><\/p>\n

Trois faits\u00a0 m\u00e9ritent l\u2019attention : 1) le 16 juin 2010, le Roi aurait r\u00e9primand\u00e9 Alexandre De Croo en raison du fait qu\u2019il avait fait tomber le\u00a0 gouvernement, 2) le 8 octobre 2010, le Roi\u00a0 a charg\u00e9 Bart De Wever d\u2019une mission de rapprochement des\u00a0 sept partis \u00e0 la table des n\u00e9gociations. De Wever avait re\u00e7u le titre de \u00ab clarificateur\u00a0 \u00bb. Le Chef de cabinet du Roi se serait suivant la rumeur, oppos\u00e9\u00a0 au\u00a0 terme \u00ab Explorateur \u00bb. Selon le chef de Cabinet ce titre serait r\u00e9serv\u00e9 \u00e0 “des gens s\u00e9rieux <\/em>“. 3) Dans la matin\u00e9e du 7 octobre 2010, toujours suivant la rumeur, le PS comme la N-VA proposaient\u00a0de nouvelles \u00e9lections pour sortir de l\u2019impasse. Suite \u00e0 cela, le Roi aurait d\u00e9clar\u00e9 : “Ils doivent se d\u00e9brouiller. S’ils le veulent, ils peuvent n\u00e9gocier<\/em> encore cinq mois <\/em>[un regard pr\u00e9voyant car nous sommes maintenant huit mois plus tard] mais jamais je ne prendrai la d\u00e9cision d\u2019autoriser de nouvelles \u00e9lections. Je ne \u00a0le permettrai pas<\/em>, c\u2019est exclu.<\/em> \u00bb (LLB, 5 mai 2011).<\/p>\n

Le Palais a r\u00e9agi \u00e0 ces r\u00e9v\u00e9lations par le communiqu\u00e9 suivant: “Le Palais Royal regrette que la discr\u00e9tion concernant le \u00ab\u00a0Colloque singulier\u00a0\u00bb ne soit pas respect\u00e9e. Cette discr\u00e9tion a pour objectif de permettre au Chef de l’\u00c9tat d\u2019exercer sa fonction. Certaines parties du livre contiennent des inexactitudes \u00e9videntes, en particulier sur les entretiens du 16 juin et du 8 octobre 2010<\/em> “. Ceci permet de d\u00e9duire que la troisi\u00e8me all\u00e9gation est v\u00e9ridique,\u00a0c’est-\u00e0-dire que le Roi a rejet\u00e9 l\u2019hypoth\u00e8se de nouvelles \u00e9lections et pense que les politiciens doivent se tirer d\u2019affaire seuls.<\/p>\n

Un certain nombre de p\u00e9riodiques et de journaux n\u00e9erlandophones ont r\u00e9pondu de fa\u00e7on indign\u00e9e le 6 mai\u00a0comme suit: \u00ab Des Rois qui s\u2019opposent \u00e0 \u00a0des d\u00e9cisions d\u00e9mocratiques<\/em> \u00bb \u00e9crivait Liesbeth Van Impe dans HNB, “creusent leur propre tombe<\/em>“. Luc Standaert estimait dans HBVL: “en outre, ce n\u2019est pas tellement le 7 octobre que le monarque est sorti de son r\u00f4le d’arbitre neutre, mais hier<\/em> [le 5 mai, soit, jour du communiqu\u00e9 de presse]. Par cette communication, deux des trois d\u00e9clarations sont confirm\u00e9es et, la troisi\u00e8me all\u00e9gation, suivant laquelle il ne permettrait jamais de\u00a0 nouvelles \u00e9lections, est \u00a0presque explicitement confirm\u00e9e<\/em>“. Selon Bart Sturtewagen (DS) c\u2019est un “geste spectaculaire et sans inspiration<\/em>“. Le commentateur conclut que chaque fois que les rois s\u2019impliquent d\u2019une telle fa\u00e7on, il en r\u00e9sulte une \u00a0perte d’influence de la monarchie. \u00a0<\/em>Dans De Morgen<\/em>, Wouter Verschelden jugeait que “plus que jamais<\/em>” un d\u00e9bat de \u00a0fond sur\u00a0 la monarchie “est justifi\u00e9<\/em>“.<\/p>\n

Dans la m\u00eame ligne, mais beaucoup plus dur, \u00a0Wim Van De Velden faisait \u00e9cho \u00e0 cette critique\u00a0dans De Tijd<\/em>. Il pensait que le Roi et le PS conspiraient contre la N-VA. En outre,\u00a0 le r\u00e9dacteur sugg\u00e9rait: \u00ab Cette crise politique prolong\u00e9e est donc aussi une crise de la monarchie constitutionnelle. Le syst\u00e8me de \u00a0la monarchie h\u00e9r\u00e9ditaire avec une monarchie parlementaire est pourri parce que les politiciens ne peuvent plus garder le silence et parce \u00a0que le Roi \u00a0est impliqu\u00e9 dans leur \u00a0jeux\u00a0 et strat\u00e9gies<\/em> \u00a0politiques<\/em>. \u00bb En cons\u00e9quence, \u00a0le Roi \u00a0ne\u00a0 devrait\u00a0 plus jouer qu\u2019un r\u00f4le c\u00e9r\u00e9moniel \u2013 un point de vue qui est aussi\u00a0celui de Paul Geudens dans la \u00ab\u00a0Gazet van Antwerpen\u00a0\u00bb. Dans la m\u00eame veine \u00e9galement, dans Knack, <\/em>\u00a0Rik Van Cauwelaert \u00a0conclut son papier \u00a0avec: “Vive la r\u00e9publique<\/em>” (en fran\u00e7ais\u00a0!).\u00a0\u00a0 Seul Het Laatste Nieuws<\/em> (5\/6 mai 2011)\u00a0 d\u00e9fendait la monarchie sous la signature de Luc Van der Kelen. Le r\u00e9dacteur en chef a fait remarquer que le Roi n\u2019avait rien fait d\u2019autre que d\u2019\u00ab\u00a0exprimer sa pens\u00e9e \u00bb<\/em> et a soulign\u00e9 que \u00a0l’agitation de la N-VA, qui\u00a0 vise essentiellement la destruction\u00a0de \u00a0la monarchie \u2013 \u00a0un important symbole de l’unit\u00e9 du pays \u2013 \u00a0contribue au renforcement du premier point de son programme et celui du Vlaams Belang (la scission de la Belgique). Un certain nombre de constitutionalistes pensent enfin que le Roi ne peut favoriser aucun parti et qu\u2019il l’avait fait maintenant.<\/p>\n

Or, toutes ces critiques antimonarchiques sont sans fondement :<\/p>\n

1) Le\u00a0 Roi \u00a0ne s\u2019est oppos\u00e9 \u00e0 aucune d\u00e9cision d\u00e9mocratique du Parlement. <\/strong>Il n’y n’avait aucune d\u00e9cision sur la table de dissoudre les chambres qui n’a pas \u00e9t\u00e9 ratifi\u00e9. Le Roi a tout simplement exprim\u00e9 son opinion tenant compte de la faillite mena\u00e7ante de la Belgique et donc l\u2019int\u00e9r\u00eat du pays. Si le Roi avait dit qu’il ne voulait pas de nouvelles \u00e9lections, il ne soutenait pas une exigence \u00ab flamande \u00bb ou \u00ab francophone \u00bb<\/strong>, compte tenu du fait qu’il n\u2019existe dans aucun groupe linguistique dans \u00a0notre Parlement \u2013 et aussi, comme les sondages montrent \u00a0parmi la population \u2013 en ce moment le d\u00e9sir de se rendre de nouveau aux urnes.<\/p>\n

2) Le Roi ratifie les lois (art. 109). Cela signifie \u00e9galement que le Roi \u00a0a le droit de ne pas les ratifier. Un pr\u00e9c\u00e9dent\u00a0bien connu est celui d\u2019octobre 1990 du Roi Baudouin et la l<\/strong>oi sur l’avortement<\/strong>. Remarquons que le Roi n\u2019avait pas oppos\u00e9 son veto\u00a0 mais avait \u00e9voqu\u00e9 une objection de conscience. Le gouvernement a bien per\u00e7u la notion d\u2019objection de conscience et l’affaire a \u00e9t\u00e9 \u00e9l\u00e9gamment r\u00e9solue en d\u00e9clarant que le Roi \u00e9tait dans l’impossibilit\u00e9 de r\u00e9gner (art. 93 Const. belge). Moins connu est que le veto royal a d\u00e9j\u00e0 \u00e9t\u00e9 appliqu\u00e9 par le pass\u00e9.<\/p>\n

En 1842<\/strong>, la Chambre et le S\u00e9nat\u00a0avaient approuv\u00e9 une loi sur les droits d’accises. Le gouvernement \u00a0n\u2019\u00e9tait\u00a0 pas d\u2019accord, croyant que \u00a0la loi aurait l’effet inverse sur le Tr\u00e9sor\u00a0(une perte d\u2019environ 1 million de francs) et a sugg\u00e9r\u00e9 au Roi de ne pas ratifier la loi.\u00a0 Le 8 octobre 1842, un arr\u00eat\u00e9 royal \u00e9tait publi\u00e9 : \u00able projet de loi n’est pas ratifi\u00e9<\/em>\u00bb. \u00a0Le Parlement n’a pas r\u00e9agi contre le droit de veto. Trois ans plus tard, <\/strong>une loi protectionniste n’\u00e9tait pas\u00a0 soumise au Roi pour ratification. La loi augmentait les droits \u00e0 l’importation sur les c\u00e9r\u00e9ales. La r\u00e9colte de c\u00e9r\u00e9ales\u00a0avait \u00e9t\u00e9\u00a0d\u00e9sastreuse et la famine mena\u00e7ait. Ici le droit de veto\u00a0\u00e9tait tacitement reconnu: le protectionnisme \u00e9tait d\u00e9pass\u00e9 par les faits, ce\u00a0qui ne fut pas contest\u00e9 par le Parlement. En 1884, <\/strong>le gouvernement lib\u00e9ral, \u00a0juste avant les \u00e9lections avait fait voter un \u00a0certain nombre de lois, cr\u00e9ant de nouveaux arrondissements \u00e9lectoraux\u00a0pour obtenir (suivant leurs attentes) plus de votes. C’\u00e9tait une man\u0153uvre politique. \u00a0Mais en juin 1884, les lib\u00e9raux perdaient les \u00e9lections et le\u00a0 nouveau gouvernement catholique conseilla au Roi de ne pas la signer. Au Moniteur du 6 ao\u00fbt 1884, nous \u00a0pouvons lire: “apr\u00e8s avis de notre Conseil des ministres et sur proposition du ministre de l’int\u00e9rieur et de l’\u00e9ducation, nous avons d\u00e9cid\u00e9 de ne pas ratifier les lois<\/em>“. En 1933, <\/strong>le Roi Albert aurait d\u00e9clar\u00e9 que les lois linguistiques conduiraient \u00e0 une forme \u00a0\u00ab d\u00e9guis\u00e9e<\/em> \u00bb de s\u00e9paration administrative (lire : le f\u00e9d\u00e9ralisme) et qu\u2019une question de conscience “tr\u00e8s s\u00e9rieuse<\/em>”\u00a0 lui serait pos\u00e9e. Le gouvernement a propos\u00e9 des amendements \u00e0 la loi pour\u00a0 rencontrer les arguments du Roi. Il n\u2019a donc pas d\u00fb utiliser son\u00a0 droit de veto.<\/p>\n

3) Dans certains des raisonnements ci-dessus, il y a un sophisme<\/strong>. Les politiciens d\u00e9couvrent la Couronne et donc la monarchie devrait donc \u00eatre d\u00e9pouill\u00e9e de ses pouvoirs. Tout d’abord, ce qu’on appelle le \u00a0\u00abcolloque singulier<\/em>\u00bb n’est pas inscrit dans la Constitution ni dans aucune loi. Ce syst\u00e8me est coutumier.\u00a0Deuxi\u00e8mement et c’est plus important, le Roi ne peut \u00eatre tenu responsable des indiscr\u00e9tions de politiciens qui violent sa confiance. Suivant ce raisonnement, ce\u00a0 seraient au contraire\u00a0les pouvoirs des politiciens qui devraient \u00eatre retir\u00e9s.<\/p>\n

4) Contrairement \u00e0 ce qui est g\u00e9n\u00e9ralement reconnu, l\u2019impartialit\u00e9 n\u2019est pas la premi\u00e8re t\u00e2che du Roi. Certes, Il doit \u00eatre le Roi des Belges\u00a0 –\u00a0 et non celui de tel ou tel parti \u2013, mais il doit aussi et surtout d\u00e9fendre l’unit\u00e9 de la Belgique.\u00a0 \u00a0<\/strong>Le troisi\u00e8me alin\u00e9a de l’article 91 de la Constitution belge pr\u00e9cise \u00a0le serment royal: “Je jure d\u2019observer \u00a0la Constitution et les lois du peuple belge de \u00a0pr\u00e9server l’ind\u00e9pendance du pays et de\u00a0 maintenir l\u2019int\u00e9grit\u00e9 du\u00a0 territoire.<\/em>\u00bb Ce serment est pr\u00eat\u00e9 lors\u00a0de l\u2019ascension au tr\u00f4ne devant les Chambres r\u00e9unies. \u00a0C\u2019est seulement apr\u00e8s qu\u2019il peut prendre possession du tr\u00f4ne (art. 91, deuxi\u00e8me alin\u00e9a). Il s’agit d’un contrat solennel entre le monarque et la Nation, qui est ent\u00e9rin\u00e9 par le Parlement qui d\u00e9tient tous les pouvoirs (art. 33). Conform\u00e9ment \u00e0 la lettre et \u00e0 l’esprit de la Constitution, le Roi est donc tenu de garantir l’ind\u00e9pendance de la Belgique. Il doit \u00e9galement pr\u00e9server l\u2019int\u00e9grit\u00e9 du territoire de la Belgique. Par cons\u00e9quent,\u00a0Il ne peut ni ne doit soutenir une politique qui soit directement ou indirectement favorable \u00e0\u00a0 la scission\u00a0de \u00a0la Belgique. <\/strong>Vu que\u00a0la N-VA est un parti s\u00e9paratiste, ce qui est d\u00e9j\u00e0 tr\u00e8s cors\u00e9 dans un pays f\u00e9d\u00e9ral, Il ne peut donc lui offrir les m\u00eames possibilit\u00e9s qu\u2019\u00e0 un parti non s\u00e9paratiste.<\/p>\n

5) Pour respecter son serment le Roi peut dire certaines choses et poser certains actes. En l\u2019esp\u00e8ce, le Roi a agi de la\u00a0mani\u00e8re qui lui semblait la plus conforme \u00e0 son serment en\u00a0mena\u00e7ant de\u00a0ne pas signer une loi. <\/strong>Comme indiqu\u00e9 au paragraphe 2, \u00a0il y a \u00e9galement plusieurs cas dans lesquels le Roi a exerc\u00e9 un droit de veto ou peut \u00a0l\u2019exercer. \u00a0\u00a0Lorsque l’unit\u00e9 du pays est en danger, Il a le devoir<\/strong> d\u2019exercer son droit de veto. \u00a0\u00a0Bien entendu, les nationalistes linguistiques \u00a0de la N-VA attaquent syst\u00e9matiquement\u00a0 la monarchie. En effet, s\u2019ils ne le faisaient pas, ils\u00a0 ne suivraient pas leur id\u00e9ologie. Toutefois, l’id\u00e9e que le Roi des Belges\u00a0serait\u00a0dans l’erreur est inepte et t\u00e9moigne une fois de plus de la\u00a0grande faiblesse intellectuelle des politiciens qui ne sont tout simplement pas capables de g\u00e9rer\u00a0 un pays multilingue. \u00a0On ne peut dire de m\u00eame de nos six Rois (et du R\u00e9gent, le Prince Charles, au milieu des ann\u00e9es 1940), bien au contraire.<\/p>\n

Enfin, nous remarquons que la presse ne monte pas au cr\u00e9neau contre les mensonges dans le livre. Quelle est donc la valeur d\u2019un livre qui prend des mensonges pour la v\u00e9rit\u00e9\u00a0? En g\u00e9n\u00e9ral, nous ne vivons pas<\/strong> la \u00ab crise de la monarchie constitutionnelle \u00bb, mais\u00a0bien celle de la particratie linguistico-nationaliste et de leurs m\u00e9dias serviles.<\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

We worden eraan gewoon. Af en toe komt de Koning onder het spervuur te liggen van de verzamelde particratie, waarna de media beweren dat in de Wetstraat de roep om een ceremoni\u00eble monarchie steeds luider klinkt. Begin mei 2011 was het weer zover. In een net gepubliceerd boek Koning zonder land, geschreven door Martin Bruxant (La Libre Belgique) en Steven Samyn (De Morgen) klappen enkele politici \u2013 welke zijn niet bekend \u2013 die in het voorbije jaar op het Paleis ontboden werden, uit de biecht. <\/p>\n

Nous y sommes habitu\u00e9s. R\u00e9guli\u00e8rement, le Roi fait l\u2019objet de tirs de barrage de la particratie. Ensuite, on annonce dans les quotidiens qu\u2019il existe des rumeurs selon lesquels Rue de la Loi l’appel \u00e0 une monarchie c\u00e9r\u00e9monielle se fait de plus en plus pressant. Une fois de plus, d\u00e9but mai 2011, c\u2019\u00e9tait le cas. Dans un nouveau livre intitul\u00e9 \u00ab Un roi sans pays \u00bb, \u00e9crit par Martin Bruxant (La libre Belgique) et Steven Samyn (De Morgen), certains politiciens \u2013 inconnus cependant \u2013 parlent franc sur les discussions qu\u2019ils ont eues avec le souverain au Palais royal. <\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"jetpack_post_was_ever_published":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_newsletter_tier_id":0,"jetpack_publicize_message":"","jetpack_is_tweetstorm":false,"jetpack_publicize_feature_enabled":true,"jetpack_social_post_already_shared":false,"jetpack_social_options":{"image_generator_settings":{"template":"highway","enabled":false}}},"categories":[22,5],"tags":[],"jetpack_publicize_connections":[],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_shortlink":"https:\/\/wp.me\/p12tMU-11L","jetpack_likes_enabled":false,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3953"}],"collection":[{"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=3953"}],"version-history":[{"count":9,"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3953\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11363,"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3953\/revisions\/11363"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=3953"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=3953"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=3953"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}