<\/p>\n
ZESDE STAATSHERVORMING: IN HET WILDE WEG SCHIETEN OP EEN AL VERZWAKTE FEDERALE STAAT <\/strong><\/p>\n Op 11 oktober 2011 werd de tekst van de zesde staatshervorming vrijgegeven. Tussen 1970 en 2001 vormde Belgi\u00eb zich van een unitaire staat om in een federale staat. De gewesten en gemeenschappen kregen daarbij een pak bevoegdheden toegewezen: ruimtelijke ordening, openbare werken, onderwijs, cultuur, transport, landbouw, toerisme, verdragsrecht, grote delen van de economie, verkeer, stedenbouw, de gemeente- en provinciewet, het grootste deel van het wetenschapsbeleid, huisvesting enz. <\/strong><\/p>\n Bij elke staatshervorming werd gezegd dat het de laatste was, z\u00e9ker in 1988-1993: de \u201cvervollediging<\/em>\u201d (sic) van de federale staatsstructuur, weet u nog?<\/p>\n De B.U.B. heeft altijd gezegd dat het federalisme niet alleen evolutief is, maar ook een middel is om Belgi\u00eb af te breken, of tenminste tot een lege schelp te herleiden. Meer dan door eender welke staatshervorming voordien, wordt dit nu door deze zesde hervorming bewezen en wel op vier vlakken: inzake bevoegdheidsoverdrachten, fiscale autonomie, Brussel en BHV en, \u201clast but not least<\/em>\u201c, de institutionele architectuur van Belgi\u00eb. Deze tekst beoogt slechts een bondig overzicht te geven. In andere artikels komen we nog uitgebreid op de materie terug. De samenvatting krijgt u hier al: een tsunami aan kleine splitsingen om de weg naar de Grote Splitsing voor te bereiden.<\/p>\n Wat deze zesde staatshervorming betreft, maakten de politici en hun media de Belgen eerst wijs dat Brussel-Halle-Vilvoorde het enige en grote probleem was dat moest opgelost worden. Daarover gingen de onderhandelingen in 2005 uitsluitend. Later, sinds 2007 heeft men daar een hoop bevoegdheden aan toegevoegd en nog later, sinds 2010, een herziening van de financieringswet.<\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n 1.\u00a0\u00a0 BEVOEGDHEIDSOVERDRACHTEN<\/strong><\/p>\n In de (euforische) media hoor je dat het wat de bevoegdheidsoverdrachten betreft uitsluitend zou gaan om de arbeidsmarkt en de gezondheidszorgen. Soms vermeldt men onderdelen van verkeer. In werkelijkheid gaat het om veel meer.<\/p>\n Of, om het meer lapidair te stellen: de politici bedriegen ons, maar dat wist u natuurlijk al.<\/p>\n 1.1 ARBEIDSMARKT: DEUR OPEN NAAR SPLITSING IN SZ <\/strong><\/p>\n Een budget van liefst 4,2 miljard euro<\/strong> zou inzake de arbeidsmarkt overgedragen worden naar de gewesten: de controle en sanctie op werklozen (binnen een federaal normerend kader)<\/strong>, het doelgroepenbeleid<\/strong>, de arbeidsbemiddeling<\/strong>, de dienstencheques, het betaald educatief verlof<\/strong> en industrieel leerlingenwezen<\/strong>, de loopbaanonderbreking in de openbare sector van de gewesten en de gemeenschappen<\/strong>, de regelgeving van enkele arbeidskaarten<\/strong> en de sociale economie<\/strong>.<\/p>\n De gewesten worden bovendien betrokken in de beheersstructuren van de RVA<\/strong>, zogezegd om een vlotte samenwerking tussen de RVA en de gewestelijke diensten te garanderen. In werkelijkheid wordt hier al een volgende staatshervorming voorbereid, waarbij de RVA gesplitst wordt.<\/p>\n 1.2 SOCIALE ZEKERHEID:BARST IN UNITAIRE MATERIE <\/strong><\/p>\n Die laatste stelling wordt inderdaad bevestigd door de bevoegdheidsoverdrachten in de sociale zekerheid. De Franstalige partijen hebben het in koor gezongen en duizend maal plechtig gezworen: nooit zou aan het federale karakter van de sociale zekerheid geraakt worden. Die rode lijn is nu overschreden.<\/p>\n In Belgi\u00eb bestaat vandaag de sociale zekerheid uit vijf takken: de pensioenen, het RIZIV, de RVA, de kinderbijslagen, de jaarlijkse vakantie en, tenslotte, de beroepsziekten. De kinderbijslagen<\/strong> worden volledig gesplitst (prijskaartje: 5,9 miljard euro) wat op zich al een flagrante discriminatie tussen de Belgen inhoudt. In de gezondheidszorgen<\/strong> (40% van het budget van de SZ) is de splitsingslijst indrukwekkend. In de hulp aan personen met een handicap<\/strong>, de ouderenzorg, het ziekenhuisbeleid<\/strong>, de geestelijke gezondheidszorg<\/strong> en het preventiebeleid<\/strong> hadden de gemeenschappen al bevoegdheden die nu \u201cgehomogeniseerd\u201d \u2013 lees: uitgebreid \u2013 worden. Daarbovenop komt nog een deel van de eerstelijnsgezondheidszorg<\/strong>. Niet minder dan 4,3 miljard wordt er in deze sector gecommunautariseerd: in totaal bijna 15% van de gezondheidszorgen.<\/p>\n 1.3 JUSTITIE: MINDER HOMOGENISERING TROEF <\/strong><\/p>\n De hierboven geciteerde hervormingen zorgen voor splitsingen ter waarde van m\u00e9\u00e9r dan 15,1 miljard euro: het bedrag dat Di Rupo vorige zomer naar voren schoof en als een \u201cCopernicaanse Omwenteling\u201d bestempelde. Maar in die andere 12% zit het echte venijn van deze \u201cstaatshervorming\u201d. Justitie \u2013 een domein dat CD&V volledig wilde communautariseren \u2013 bleef grotendeels uit het vizier van de onderhandelaars. Nochtans wordt de macht van de deelstaten terzake wel vergroot door het verkrijgen van een positief injunctierecht<\/strong>, verplichte samenwerkingsakkoorden in sommige materies<\/strong>, een beperkte betrokkenheid bij de strafuitvoeringsrechtbanken<\/strong>, een communautarisering van aspecten van de justitiehuizen<\/strong> en een verdere communautarisering van het jeugdsanctierecht<\/strong>. Minder i.p.v. m\u00e9\u00e9r homogenisering dus.<\/p>\n 1.4 MOBILITEIT: RAMPZALIGE HERVORMING <\/strong><\/p>\n Mobiliteit is h\u00e9t domein waar het zwaartepunt onmiskenbaar naar de deelstaten verschuift. Het verkeersreglement<\/strong> blijft grotendeels federaal, maar er zijn uitzonderingen. Bovendien zal de opmaak van het verkeersreglement door een samenwerkingsakkoord tussen de federatie en de gewesten moeten geregeld worden. Wel is er sprake van een normenhi\u00ebrarchie: \u201cbij gebrek aan akkoord neemt de federale regering de uiteindelijke beslissing<\/em>\u201d (nota staatshervorming, p. 38).<\/p>\n De rest is grotendeels dramatisch: de \u201cbevoegdheden\u201d van het BIVV<\/strong> worden overgedragen naar de gewesten (het preventiebeleid dus, behoudens nationale bewustmakingscampagnes op de autosnelwegen waarover federatie en deelstaten samenwerkingsakkoorden moeten sluten), net als de normering van de verkeersinfrastructuur en de voertuigen<\/strong>, de technische keuring van de voertuigen (behoudens de productnormen en de immatriculatie)<\/strong>, de homologatie van instrumenten die te maken hebben met gewestelijke bevoegdheden<\/strong> (maar niet met federale bevoegdheden), de rij-opleiding en \u2013scholen<\/strong> (maar niet het rijbewijs), het verkeersveiligheidsfonds<\/strong> (maar niet de middelen die te maken hebben met federale bevoegdheden) en de regelgeving en controle op de binnenscheepvaart<\/strong>.<\/p>\n De gewesten krijgen bovendien een vertegenwoordiging in de bestuursraden van de entiteiten van de NMBS-groep, wat de maatschappij nog ingewikkelder zal maken. Daardoor zal de NMBS nog slechter functioneren, temeer daar aan de structurele onderfinanciering niets gedaan wordt. De gewesten mogen de spoorwegen, onder strikte voorwaarden, cofinancieren. E\u00e9n van die voorwaarden\u00a0 is dat de financiering een \u201cevenredigheid\u201d m.b.t. de federale financiering nastreeft. Dit soort wafelijzerpolitiek is allesbehalve een teken van goed bestuur. En zeggen dat men al dat geld zou kunnen gebruiken voor de uitbouw van \u00e9\u00e9n nationale vervoersmaatschappij, dat de NMBS en de drie regionale vervoersmaatschappijen integreert…<\/strong><\/p>\n 1.5 BINNENLANDSE ZAKEN: PROVINCIES ONDER VUUR <\/strong><\/p>\n Hoewel het ergste hier vermeden is \u2013 de splitsing van de brandweer en de civiele bescherming \u2013 wordt onbegrijpelijkerwijs het rampenfonds<\/strong> gesplitst. Splitsen om te splitsen dus. Voorts worden de gewesten betrokken bij het federaal crisiscentrum<\/strong> (maar waarom?). Het grootstedenbeleid<\/strong> wordt dan weer geregionaliseerd \u201cvoor wat de bevoegdheden van de deelstaten betreft<\/em>\u201d.<\/p>\n Nog veel gevaarlijker is het voornemen om de Grondwet aan te passen opdat de gewesten hun volledige uitoefening van autonomie t.a.v. de provincies<\/strong> kunnen garanderen. Daarmee ligt de weg naar de uitholling van de provinciale bevoegdheden en dus naar een grotere bipolarisering van Belgi\u00eb open.<\/p>\n 1.6 FEDERALE INSTELLINGEN: DE WEG NAAR DE TOTALE SPLITSING <\/strong><\/p>\n En dan is er nog een lijst van federale instellingen die \u201cge\u00efnterfederaliseerd\u201d worden (een eerste stap naar de totale splitsing): het NIS<\/strong>, het INR<\/strong>, de Delcrederedienst<\/strong>, Finexpo<\/strong>, het BMII<\/strong>, het BABH<\/strong> (opvolger van de Belgische Dienst voor Buitenlandse Handel) en het CGKR<\/strong>. Andere worden botweg gesplitst: het Participatiefonds<\/strong>, het Fonds ter Reductie van de Globale Energiekost<\/strong>, het Europees Integratiefonds<\/strong> en het Federaal Impulsfonds Migrantenbeleid<\/strong> (en dat terwijl Di Rupo zich in het sociaal-economische luik van zijn nota nog voorgenomen had om migratie meer te centraliseren; begrijpe wie begrijpen kan).<\/p>\n 1.7 ANDERE BEVOEGDHEDEN: MEER DAN BORRELNOOTJES <\/strong><\/p>\n De technologische attractiepolen<\/strong> en het vergunningsbeleid inzake handelsvestingen<\/strong> worden gesplitst. Discriminatie dus tussen een zelfstandige die een zaak wil opstarten per gewest. Idem voor wat de vestigingswet\/de toegang tot het beroep<\/strong> en de prijzencontrole<\/strong> voor bepaalde deelstaatmateries betreft.<\/p>\n Het federaal wetenschapsbeleid wordt verder ontmanteld door de overheveling van interuniversitaire attractiepolen (die voorzien in een nationale wetenschappelijke samenwerking)<\/strong> en de plantentuin van Meise<\/strong> (alweer!) naar de deelstaten.<\/p>\n Er wordt ook voor m\u00e9\u00e9r dan 1 miljard euro aan fiscale uitgaven geregionaliseerd<\/strong> (bv. de belastingsvermindering op de eigen woning).<\/p>\n De resterende federale bevoegdheden inzake landbouw worden verder geliquideerd: het BIRB<\/strong> (Belgisch- Interventie en Restitutiebureau) en het landbouwrampenfonds<\/strong> worden geregionaliseerd.<\/p>\n Van heden af aan zullen gewesten een \u201cbindend advies\u201d moeten geven voorafgaand aan de federale erkenning als toeristisch centrum<\/strong> voor wat die centra betreft, terwijl het hier eigenlijk wel \u201clogisch\u201d zou zijn om de erkenning te regionaliseren. Of om heel het toerisme te herfederaliseren. Maar het toerisme, waarvan men in 1980 besliste dat het een gemeenschapsmaterie zou worden, gaat naar de gewesten. Die maatregel wordt meteen weer ongedaan gemaakt door het behoud van de gemeenschapsbevoegdheden in het Brussels gewest. Volgt u nog?<\/p>\n Voorts worden distributietarieven voor gas en (in grote mate voor) elektriciteit geregionaliseerd<\/strong>. Inzake telecommunicatie<\/strong> worden de gemeenschapsbevoegdheden \u201cgeactualiseerd\u201d (lees: uitgebreid). De huurwet<\/strong> wordt geregionaliseerd (ze was waarschijnlijk te eenvoudig voor huurders en verhuurders\u2026), net als het dierenwelzijn<\/strong> (men zal de betrokken organisaties geraadpleegd hebben\u2026) en de deontologische orden<\/strong> (met behoud van een koepelstructuur) en \u2026 de filmkeuring<\/strong> (gaan we naar een etnische regeling in het Brussels gewest?).<\/p>\n 2. FISCALE AUTONOMIE: FEDERALE STAAT VERARMT<\/span><\/strong><\/p>\n Op fiscaal vlak is dit de grootste staatshervorming aller tijden: de gewest- en gemeenschapsregeringen zullen over een even groot, of zelfs een groter budget beschikken dan de federale overheid. De gemeenschappen blijven met het \u201cklassieke\u201d dotatiesysteem werken,de gewesten daarentegen verkrijgen een fiscale autonomie van 10,7 miljard euro in de personenbelasting<\/strong>. Dat maakt hen bevoegd \u00a0voor ongeveer 50% van hun eigen inkomsten, een verdubbeling t.o.v. vandaag. Brussel wordt voor 461 miljard euro\/jaar gefinancierd<\/strong> en de Franse gemeenschap \u2013 sorry, de federatie \u201cWallobrux\u201d\u2013 wordt geherfinancierd. De gecr\u00eberde verschillen tussen het Vlaams en het Waals gewest worden voor tien jaar voor 80% weggewerkt: uitdovende solidariteit<\/strong> dus. Ook hier dus: geen communautaire pacificatie maar een (zeer) tijdelijke wapenstilstand die in zich al de kiemen van een nieuwe \u201chervorming\u201d draagt. Van een (duurzame) herfinanciering van de federale staat is geen sprake, hoewel net dat voor vele partijen de voorgewende reden was\u00a0 om de financieringswet te herzien. In de plaats daarvan wordt een holdup op de federale staat<\/span> gepleegd. De buit bedraagt 5 miljard euro.<\/strong><\/p>\n <\/p>\n 3. BRUSSEL EN BHV: STAATSGRENZEN TREKKEN<\/span> <\/strong><\/p>\n Aanleiding voor deze historische crisis was het vinden van een oplossing van de huidige indeling in kieskringen voor de Kamer van Volksvertegenwoordigers. In Vlaams-Brabant bestond er immers geen provinciale kieskring, in de andere provincies wel. Vlaams-nationalisten grepen die mogelijkheid aan om een oude \u201cVlaamse\u201d eis weer op de voorgrond te schuiven: de splitsing van het kies- en gerechtelijk arrondissement BHV<\/strong>.<\/p>\n Nergens is de capitulatie van de Franstalige partijen voor de eisen van de Vlaams-nationalisten beter zichtbaar dan in dit dossier, dat in werkelijkheid gaat om de afbakening van toekomstige staatsgrenzen. Het parket-BHV wordt gesplitst, het gerechtelijk arrondissement blijft bestaan maar wordt \u201contdubbeld\u201d \u2013 de taalapartheid moet immers uitgediept worden. Het kiesarrondissement BHV voor zowel de Kamer en de Europese verkiezingen wordt gesplitst, met minimale compensaties (bv: inschrijvingsrecht in de faciliteitengemeenten) die ongetwijfeld bij een volgende staatshervorming \u2013 die niet lang op zich zal laten wachten \u2013 opnieuw ter discussie zullen worden gesteld.<\/p>\n De unitaristen worden gepaaid met de oprichting van een (niet verkozen) Brusselse grootstedelijke gemeenschap<\/strong>, waarvan alle Brabantse gemeenten evenals de federale overheid lid zijn en waarvan de provincies lid kunnen van worden. De missie van de gemeenschap is \u201chet overleg tussen gemeenten, de federale staat en de provincies te organiseren over onderwerpen waarvoor de gewesten bevoegd zijn maar die het belang van de gewesten overschrijden<\/em>\u201d. Hoewel deze gemeenschap in een Bijzondere Wet zal worden gegoten, moet de specifieke regeling door samenwerkingsakkoorden worden vastgelegd. Het is nog maar ten zeerste de vraag of de politieke wil bestaat om dit te doen.<\/p>\n Tot slot wordt het tweetalig en unitair Brussels niveau versterkt<\/strong>. Exact het tegengestelde van wat men op federaal niveau doet.<\/p>\n Van de vier unitaristische borrelnootjes<\/strong> \u2013 de invoering van tweetalige lijsten in het Brussels gewest bij de regionale verkiezingen, de ratificatie van het minderhedenverdrag, de invoering van een federale kieskring en (werkelijk) samenvallende verkiezingen \u2013 blijft, zoals te verwachten, haast niets meer over.<\/p>\n 4. SENAATSHERVORMING: VOLGENDE STAP IS BEGRAFENIS<\/span><\/strong><\/p>\n Een van de meest dramatische aspecten van deze staatshervorming is de hervorming van de Senaat, zowel naar de methode van verkiezing als naar de bevoegdheden toe.<\/strong> Kort gezegd wordt de Senaat, die vandaag nog 40 rechtstreeks verkozen leden telt, omgevormd tot een bij getrapt kiesrecht verkozen niet-permanente vergadering van deelstaten (op 10 geco\u00f6pteerde Kamerleden na). Op 15 september 2011 is het uitstekend functionerende bicameralisme op enkele uren ten grave gedragen. De Senaat wordt bovendien een Senaat der gemeenschappen, hetgeen perfect overeenstemt met de duale en Vlaams-nationalistische visie op Belgi\u00eb. De lichtzinnigheid waarmee deze hervorming werd doorgevoerd grenst aan het criminele.<\/p>\n De Senaat verliest zijn evocatierecht, hoewel in de formateursnota stond dat dit mechanisme in aangepaste vorm behouden zou blijven. Bovendien zullen de bevoegdheden van de Hoge Vergadering sterk ingeperkt worden. De Senaat blijft minstens bevoegd voor \u201cde verklaring tot herziening van de grondwet, de grondwetsherzieningen, de bijzondere wetten, het betrekken van de deelstatenbij sommige benoemingen (Grondwettelijk Hof, Raad van State, Hoge Raad voor de Justitie), de procedure van de belangenconflicten en eventueel<\/em><\/strong> de goedkeuring van sommige<\/em><\/strong> gemengde verdragen met een evocatierecht van de deelstaten\u201d. Die laatste bevoegdheid is zelfs een achteruitgang t.o.v. de eerste nota Di Rupo. Daarin stond immers dat de Senaat bevoegd zou worden voor de ratificering van alle \u201cgemengde\u201d verdragen.<\/p>\n 5.\u00a0\u00a0BESLUIT<\/span><\/strong><\/p>\n De zesde \u201cstaatshervorming\u201d is niet het resultaat van een referendum \u2013 laat staan van een bindend referendum \u2013 zelfs niet van een parlementair debat, maar van een schaamteloze politieke koehandel<\/strong> zonder het minste oog op enige effici\u00ebntie van bestuur, laat staan op enige bekommernis voor de eenheid van Belgi\u00eb. Een zielig vertoon van vier Franstalige partijvoorzitters die een rondje paniekvoetbal speelden en een sterk Vlaams-nationalistisch blok o.l.v. de as CD&V-SP.A (die samen alle vorige \u201cstaatshervormingen\u201d realiseerden, op die van 2001 na). Kortom, zoals zelfs Di Rupo het zei \u201ceen bende onverantwoordelijken<\/em>\u201c. De bevoegdheden worden meer dan ooit versnipperd over verscheidene beleidsniveaus, waardoor ons land complexer wordt dan ooit tevoren en nog veel ineffici\u00ebnter zal functioneren dan vandaag. Gelet op de inflatie aan samenwerkingsakkoorden evolueert Belgi\u00eb verder in de richting van een ondemocratische diplomatieke conferentie.<\/strong><\/p>\n Bovendien wordt de federale staat ook op het vlak van financi\u00ebn op droog zaad gezet. Daardoor zal het zijn resterende taken niet naar behoren kunnen vervullen, wat de roep om nog m\u00e9\u00e9r splitsingen zal doen toenemen. Deze splitsingen worden telkens door de burger duur betaald.<\/p>\n Het is niet zo dat de goedkeuring van deze staatshervorming het einde van Belgi\u00eb betekent. De federale overheid is nog steeds bevoegd voor het grootste deel van financi\u00ebn (al worden de geldstromen naar de deelstaten steeds groter), het overgrote deel van justitie en de sociale zekerheid, ontwikkelingssamenwerking, defensie, buitenlandse zaken, een deel van het arbeidsmarktbeleid, asiel en migratie, de macro-economie, telecommunicatie en de parastatales (bpost, Belgacom,\u2026), de grote lijnen van het mobiliteitsbeleid m.i.v. de NMBS en de luchthaven van Zaventem en grote delen van binnenlandse zaken (waaronder politie en veiligheidsdiensten) alsook een pak residuaire bevoegdheden (energiebeleid, klimaatbeleid, biculturele instellingen \u2026).<\/p>\n Toch is dit \u201cakkoord\u201d tussen particraten en nationalisten een \u201c<\/span><\/strong>at random<\/span><\/strong><\/em>-beschieting\u201d van de overblijvende federale bevoegdheden<\/span><\/strong>, zonder homogene noch coherente bevoegdheidsoverdrachten, maar met als doel zoveel mogelijk schade aan de Belgische staat aan te richten. Herfederaliseringen zaten er niet in, zelfs niet van de geluidsnormen.<\/strong><\/p>\n Het is het resultaat van vier jaar anti-Belgische guerillastrijd zonder enige andere visie dan een destructieve. Dit akkoord verzwakt dan ook aanzienlijk de federale staat en biedt haar geen enkel toekomstperspectief, integendeel. De nieuwe communautaire eisen liggen al klaar, de zevende staatshervorming ook. De N-VA en het Vlaams Belang lachen in hun vuistje en de na\u00efeve Belgen die dachten dat er na dit akkoord een periode van politiek-communautaire rust zou volgen zijn er al meteen aan voor de moeite.<\/strong><\/p>\n We hadden hen nochtans gewaarschuwd… SIXIEME REFORME DE L\u2019ETAT: L\u2019ETAT FEDERAL, DEJA AFFAIBLI, EN LIGNE DE MIRE<\/strong><\/span><\/p>\n Le 11 octobre 2011, le texte de la sixi\u00e8me r\u00e9forme de l\u2019Etat a \u00e9t\u00e9 rendu public. Entre 1970 et 2001, la Belgique s\u2019est transform\u00e9e d\u2019Etat unitaire en Etat f\u00e9d\u00e9ral. Les r\u00e9gions et les communaut\u00e9s ont obtenu un paquet de comp\u00e9tences significatif : l\u2019urbanisme et l\u2019am\u00e9nagement du territoire, les travaux publics, l\u2019enseignement, la culture, les transports publics, l\u2019agriculture, le tourisme, le droit de conclure des trait\u00e9s internationaux, des pans entiers de l\u2019\u00e9conomie et de la mobilit\u00e9,\u00a0 la tutelle sur les provinces et sur les communes, une grande partie de la politique scientifique, le logement, etc. <\/strong><\/p>\n Apr\u00e8s chaque r\u00e9forme de l\u2019Etat, l\u2019\u00e9tape \u00e9tait dite d\u00e9finitive\u00a0; certainement apr\u00e8s 1988-1993 : \u00ab\u00a0l\u2019ach\u00e8vement \u00bb (sic) de la structure f\u00e9d\u00e9rale de l\u2019Etat, vous vous en souvenez ?<\/p>\n Le B.U.B. a toujours pr\u00e9cis\u00e9 que le f\u00e9d\u00e9ralisme \u00e9tait \u00e9volutif, mais aussi sinon un moyen pour d\u00e9molir la Belgique, du moins, celui de la r\u00e9duire \u00e0 une coquille vide. Plus encore que toutes les autres, cette sixi\u00e8me r\u00e9forme de l\u2019Etat en constitue la preuve par excellence sur quatre plans : en mati\u00e8re de transferts de comp\u00e9tences, d\u2019autonomie fiscale, pour ce qui touche \u00e0 Bruxelles et BHV et,\u00a0enfin, au niveau d\u2019architecture institutionnelle de la Belgique. Le pr\u00e9sent texte ne vise qu\u2019\u00e0 donner un sommaire de la question. Dans d\u2019autres articles, nous poursuivrons une analyse plus approfondie. Ci-dessous, on vous donne simplement un r\u00e9sum\u00e9 : un tsunami de petites scissions pour pr\u00e9parer la route vers la Grande Scission.<\/p>\n En ce qui concerne cette sixi\u00e8me r\u00e9forme de l\u2019Etat, les politiciens et les m\u00e9dias \u00e0 leur solde veulent faire croire que Bruxelles-Halle-Vilvorde est le seul et unique probl\u00e8me qui devait \u00eatre r\u00e9solu \u00e0 tout prix. En effet, en 2005, on n\u2019a discut\u00e9 que de ce sujet-l\u00e0. Par la suite, \u00e0 partir de 2007, on a ajout\u00e9 la scission de plusieurs comp\u00e9tences et, encore plus tard, depuis 2010, une r\u00e9vision de la loi de financement.<\/p>\n 1.\u00a0\u00a0 LES TRANSFERTS DE COMPETENCES<\/span><\/strong><\/p>\n Les m\u00e9dias euphoriques vous disent que les transferts de comp\u00e9tences se situent seulement dans le domaine du march\u00e9 de l\u2019emploi et des soins de sant\u00e9. Parfois, on mentionne des parties de la politique de mobilit\u00e9. En r\u00e9alit\u00e9, il s\u2019agit de beaucoup plus.<\/p>\n Autrement dit, pour l\u2019affirmer de fa\u00e7on plus lapidaire : les politiciens vous trompent. Mais \u00e7a, \u00e9videmment, vous vous en doutiez, vous le saviez d\u00e9j\u00e0.<\/p>\n 1.1 LE <\/span><\/strong>MARCHE<\/span><\/strong> DE L\u2019EMPLOI : EN ROUTE VERS LA SCISSION DE LA SECURITE SOCIALE<\/span><\/strong><\/p>\n Un budget de 4,2 de milliards d\u2019euros<\/strong> serait transf\u00e9r\u00e9 vers les r\u00e9gions en vue de la politique de l\u2019emploi : le contr\u00f4le et la sanction des ch\u00f4meurs<\/strong>, la politique en faveur des groupes-cible<\/strong>, le placement<\/strong>, le cong\u00e9-\u00e9ducation pay\u00e9<\/strong> et l\u2019apprentissage industriel<\/strong>, l\u2019interruption de la carri\u00e8re dans le secteur public des entit\u00e9s f\u00e9d\u00e9r\u00e9es<\/strong>, la r\u00e9glementation de quelques cartes en mati\u00e8re d\u2019immigration \u00e9conomique<\/strong> et l\u2019\u00e9conomie sociale<\/strong>.<\/p>\n En outre, les r\u00e9gions seraient impliqu\u00e9es dans les structures d\u2019administration de l\u2019ONEM<\/strong>, pr\u00e9tendument pour garantir une coop\u00e9ration rapide entre l\u2019ONEM et les services r\u00e9gionaux. En r\u00e9alit\u00e9, une prochaine r\u00e9forme de l\u2019Etat dans laquelle l\u2019ONEM sera scind\u00e9 est d\u00e9j\u00e0 en pr\u00e9paration.<\/p>\n 1.2 LA SECURITE SOCIALE : UNE FISSURE DANS UNE COMPETENCE UNITAIRE <\/span><\/strong><\/p>\n Cette derni\u00e8re hypoth\u00e8se est confirm\u00e9e par les transferts de comp\u00e9tences dans la s\u00e9curit\u00e9 sociale. Les partis francophones l\u2019avaient jur\u00e9 mille fois, solennellement : jamais on ne toucherait au caract\u00e8re f\u00e9d\u00e9ral de la s\u00e9curit\u00e9 sociale. Cette ligne rouge a d\u00e9sormais \u00e9t\u00e9 d\u00e9pass\u00e9e.<\/p>\n En Belgique, la s\u00e9curit\u00e9 sociale se r\u00e9partit aujourd\u2019hui en cinq branches : les retraites, l\u2019INAMI, l\u2019ONEM, les allocations familiales, les vacances annuelles et, finalement, les maladies professionnelles.<\/p>\n Les allocations familiales<\/strong> seraient scind\u00e9es dans leur totalit\u00e9 (5,9 milliards d\u2019euros), ce qui implique d\u00e9j\u00e0 en soi une discrimination flagrante entre les Belges. En ce qui concerne les soins de sant\u00e9<\/strong> (40% du budget de la S\u00e9curit\u00e9 sociale), la liste de scissions est impressionnante : pour ce qui est de l\u2019aide aux personnes handicap\u00e9es<\/strong>, la politique des h\u00f4pitaux<\/strong>, la sant\u00e9 mentale, la g\u00e9riatrie<\/strong> et la politique de pr\u00e9vention<\/strong>, les communaut\u00e9s disposaient d\u00e9j\u00e0 de comp\u00e9tences qui seront maintenant \u00ab\u00a0homog\u00e9n\u00e9is\u00e9es\u00a0\u00bb (lisez : \u00e9largies). De plus, la sant\u00e9 publique de premi\u00e8re ligne<\/strong> est touch\u00e9e par la vague de scissions. Il s\u2019agit, dans ce secteur, d\u2019une d\u00e9f\u00e9d\u00e9ralisation de 4,2 milliards d\u2019euros : au total, presque 15 % des soins de sant\u00e9.<\/p>\n 1.3 JUSTICE : MOINS D\u2019HOMOGENEISATION <\/span><\/strong><\/p>\n Les r\u00e9formes mentionn\u00e9es ci-dessus repr\u00e9sentent plus de 15,1 milliards d\u2019euros. Durant l\u2019\u00e9t\u00e9 2010, ce montant \u00e9tait qualifi\u00e9 par M. Di Rupo comme une \u201cr\u00e9volution copernicienne\u201d. Or, la v\u00e9ritable poison de cette r\u00e9forme est comprise dans les autres 12%. La Justice \u2013 un domaine que, notamment, le CD&V voulait communautariser dans sa totalit\u00e9 \u2013 a \u00e9chapp\u00e9 largement \u00e0 l\u2019offensive des \u2019scindeurs\u2019. Pourtant, le pouvoir des entit\u00e9s f\u00e9d\u00e9r\u00e9es est bien accru par l\u2019obtention d\u2019un droit d\u2019injonction positif<\/strong>, des accords de coop\u00e9ration oblig\u00e9s en certaines mati\u00e8res<\/strong>, par un engagement restreint dans les tribunaux de l\u2019application des peines<\/strong>, par une communautarisation des aspects des Maisons de Justice<\/strong> et par une communautarisation accrue du droit de d\u00e9linquance juv\u00e9nile<\/strong>. Donc, moins au lieu de plus d\u2019homog\u00e9n\u00e9isation.<\/p>\n 1.4 MOBILITE : REFORME CATASTROPHIQUE<\/span><\/strong><\/p>\n La mobilit\u00e9 est le domaine o\u00f9 le centre de gravit\u00e9 bascule, sans conteste, vers les entit\u00e9s f\u00e9d\u00e9r\u00e9es. Le code de la route<\/strong> reste en grande partie f\u00e9d\u00e9ral, mais il y a des exceptions. L\u2019\u00e9tablissement du code de la route devra \u00eatre r\u00e9gl\u00e9 par un accord de coop\u00e9ration entre la f\u00e9d\u00e9ration et les entit\u00e9s f\u00e9d\u00e9r\u00e9es. En revanche, une hi\u00e9rarchie des normes sera \u00e9tablie : \u00ab\u00a0A d\u00e9faut d\u2019un accord, le gouvernement f\u00e9d\u00e9ral prend la d\u00e9cision finale.<\/em> \u00bb (note r\u00e9forme de l\u2019Etat, p. 38)<\/p>\n Le reste est, pour la plus grande partie, dramatique : \u00ab\u00a0les comp\u00e9tences<\/em> \u00bb de l\u2019 ISBR<\/strong> seront transf\u00e9r\u00e9es vers les r\u00e9gions (c.a.d. la politique de prevention, hormis les campagnes de sensibilisation nationale sur les autoroutes que l\u2019Etat federal pourrait continuer \u00e0 mener par le biais d\u2019un accord de cooperation avec les r\u00e9gions), tout comme la normalisation de l\u2019infrastructure de circulation<\/strong> et des v\u00e9hicules<\/strong>, le contr\u00f4le technique des v\u00e9hicules (hormis les normes de produit et l\u2019immatriculation)<\/strong>, l\u2019homologation des instruments li\u00e9s aux comp\u00e9tences r\u00e9gionales<\/strong> (mais pas avec les comp\u00e9tences f\u00e9d\u00e9rales), la formation de conduite<\/strong> et les auto-\u00e9coles<\/strong> (mais pas le permis de conduire), le fonds de s\u00e9curit\u00e9 routi\u00e8re<\/strong> (mais pas les moyens lies aux competences f\u00e9d\u00e9rales) et la r\u00e9glementation sur la navigation int\u00e9rieure (y compris la comp\u00e9tence polici\u00e8re)<\/strong>.<\/p>\n Les r\u00e9gions auront d\u2019ailleurs droit \u00e0 une repr\u00e9sentation au sein des comit\u00e9s de gestion de la SNCB, ce qui rendra la soci\u00e9t\u00e9 davantage plus complexe. La cons\u00e9quence sera que la SNCB fonctionnera d\u2019une fa\u00e7on encore plus mauvaise, de plus car on ne s\u2019est pas souci\u00e9 de son sous-financement. En outr\u00e9, les regions pourront cofinancer les chemins de fer, bien que cette comp\u00e9tence serait li\u00e9e \u00e0 des restrictions tr\u00e8s strictes. Une de ces restrictions est que le financement devra \u00eatre \u201cproportionelle\u201d \u00e0 celle du financement f\u00e9d\u00e9ral. Cette politique ne t\u00e9moigne pas du tout d\u2019une bonne gestion. Et dire qu\u2019on pourrait utiliser tout cet argent pour \u00e9tablir une seule soci\u00e9t\u00e9 de transportation nationale, comprenant la SNCB et les trois services publics de transportation r\u00e9gionaux\u2026<\/p>\n 1.5 AFFAIRES INT\u00c9RIEURES : LES PROVINCES ATTAQUEES<\/span><\/strong><\/p>\n Bien que le pire soit \u00e9vit\u00e9 ici \u00a0– la scission des services d\u2019incendie et de la protection civile \u2013, le fonds des calamit\u00e9s<\/strong> sera scind\u00e9\u00a0: une mesure incompr\u00e9hensible. L\u2019unique raison nous para\u00eet que celle-ci \u00e9tait inscrite dans ledit \u00ab\u00a0premier paquet\u00a0\u00bb de la r\u00e9forme de l\u2019Etat. Scinder pour scinder donc\u2026 Par ailleurs, les r\u00e9gions seront impliqu\u00e9es dans le centre de crise f\u00e9d\u00e9ral<\/strong> (mais pourquoi ?) La politique des grandes villes<\/strong> sera r\u00e9gionalis\u00e9e \u00ab\u00a0en ce qui concerne les comp\u00e9tences des entit\u00e9s f\u00e9d\u00e9r\u00e9es<\/em> \u00bb.<\/p>\n Beaucoup plus dangereuse encore est l\u2019intention d\u2019adapter la Constitution afin que les r\u00e9gions puissent garantir leur exercice complet par rapport aux provinces<\/strong>. La voie est ouverte vers le d\u00e9tricotage des comp\u00e9tences provinciales et, par cons\u00e9quent, vers une plus grande bipolarisation de la Belgique.<\/p>\n 1.6 INSTITUTIONS F\u00c9D\u00c9RALES : LA ROUTE VERS LA SCISSION TOTALE <\/span><\/strong><\/p>\n De plus, il y a encore une liste d\u2019institutions f\u00e9d\u00e9rales qui seront \u201cinterf\u00e9d\u00e9ralis\u00e9es\u201d (un premier pas vers la scission totale) : l\u2019INS<\/strong>, l\u2019ICN<\/strong>, le service de ducroire<\/strong>, finexpo<\/strong>, le SBI<\/strong>, l\u2019ACE<\/strong> (le successeur du Service belge pour le Commerce ext\u00e9rieur) et le CECLR<\/strong>. D\u2019autres institutions sont carr\u00e9ment scind\u00e9es : le fonds de participation<\/strong>, le fonds pour la r\u00e9duction du co\u00fbt global de l\u2019\u00e9nergie<\/strong>, du fonds europ\u00e9en d\u2019int\u00e9gration<\/strong> et le fonds d\u2019impulsion f\u00e9d\u00e9rale \u00e0 la politique des immigr\u00e9s<\/strong> (et cela pendant que Di Rupo a propos\u00e9, dans le volet socio-\u00e9conomique de sa note, de centraliser la migration\u00a0: comprenne qui pourra).<\/p>\n 1.7 AUTRES COMP\u00c9TENCES : PAS DE CACAHUETES <\/span><\/strong><\/p>\n Les p\u00f4les d\u2019attraction technologiques et universitaires (qui rendent possible une politique scientifique nationale)<\/strong> et les autorisations en mati\u00e8re d\u2019implantations commerciales<\/strong> seront r\u00e9gionalis\u00e9s. Une discrimination r\u00e9gionale entre les ind\u00e9pendants qui veulent ouvrir un magasin est donc instaur\u00e9e. Idem pour les conditions d\u2019\u00e9tablissement \/ l\u2019acc\u00e8s \u00e0 la profession<\/strong> et le contr\u00f4le de prix<\/strong> dans certaines mati\u00e8res pour lesquelles les entit\u00e9s f\u00e9d\u00e9r\u00e9es sont comp\u00e9tentes.<\/p>\n La politique de science f\u00e9d\u00e9rale sera davantage d\u00e9tricot\u00e9e par le transfert des p\u00f4les d\u2019attraction interuniversitaires<\/strong> et
\n<\/strong><\/p>\n