{"id":7599,"date":"2013-10-11T01:57:59","date_gmt":"2013-10-10T23:57:59","guid":{"rendered":"http:\/\/www.unionbelge.be\/?p=7599"},"modified":"2014-09-29T08:35:21","modified_gmt":"2014-09-29T06:35:21","slug":"mort-du-particrate-flamingant-wilfried-martens-overlijden-van-particraat-en-vlaams-nationalist-wilfried-martens","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/?p=7599","title":{"rendered":"MORT DU PARTICRATE ET FLAMINGANT WILFRIED MARTENS – OVERLIJDEN VAN PARTICRAAT EN VLAAMS-NATIONALIST WILFRIED MARTENS"},"content":{"rendered":"

\"wilfried-martens\"<\/a> <\/strong><\/p>\n

EN ECOUTANT ET EN LISANT LA PRESSE, ON SE CROIRAIT EN COREE DU NORD !<\/strong><\/p>\n

L’ancien premier ministre Wilfried Martens (\u00b01936) s’est \u00e9teint le\u00a0 10 octobre 2013. Bien que les m\u00e9dias du r\u00e9gime, fid\u00e8les \u00e0 la particratie, le d\u00e9peignent unisson comme un grand homme d’Etat (on se croirait en Cor\u00e9e du Nord\u2026), il \u00e9tait, d’un point de vue institutionnel, un nationaliste “flamand” convaincu qui a caus\u00e9 des dommages indescriptibles \u00e0 la Belgique et aux Belges. Son f\u00e9d\u00e9ralisme linguistique et ses r\u00e9formes de l’Etat \u00e9clipsent ses m\u00e9rites au niveau de l’assainissement du budget national pendant les ann\u00e9es 1980.<\/strong><\/p>\n

\u201cJe salue son engagement en faveur de l’\u00e9mancipation \u201cflamande\u201d et la lutte pour l’autonomie. Il s’est investi en ce sens avec conviction et avec r\u00e9sultat<\/em>“. Ainsi salue le s\u00e9paratiste Bart De Wever (N-VA) le d\u00e9funt Wilfried Martens. N\u2019en d\u00e9plaise\u00a0\u00e0 ceux qui ne souhaitent pas l\u2019entendre: Martens n\u2019\u00e9tait pas un homme d\u2019Etat belge, bien au contraire!<\/p>\n

\"Expo58\"<\/a>Martens s\u2019est engag\u00e9 dans le soi-disant mouvement “flamand” en tant qu\u2019\u00e9tudiant. Pendant l’Expo de 1958, il entreprit sa premi\u00e8re action m\u00e9diatis\u00e9e. Jeune flamingant, il devint pr\u00e9sident d\u2019un comit\u00e9 de jeunes qui protestait partiellement \u00e0 tort \u2013 car l’Expo \u00e9tait officiellement bilingue \u2013 contre la m\u00e9connaissance de la langue n\u00e9erlandaise au cours de l’Exposition universelle. Le comit\u00e9 r\u00e9ussit \u00e0 faire organiser un jour “flamand” (lire: flamingant) \u00e0 l’Expo. En 1959, Martens organisa une manifestation pour l’amnistie en faveur des flamingants qui avaient collabor\u00e9 avec l’occupant allemand durant la Deuxi\u00e8me Guerre Mondiale. Au d\u00e9but des ann\u00e9es 1960, il adh\u00e9ra au\u00a0 VVB (\u201cVlaamse\u201d Volksbeweging; Mouvement Populaire “flamand”), o\u00f9 il d\u00e9fendait d\u00e9j\u00e0 l\u2019id\u00e9e de la transformation de la Belgique unitaire en un Etat f\u00e9d\u00e9ral.<\/p>\n

Une Belgique f\u00e9d\u00e9rale<\/strong><\/p>\n

Le VVB est un groupe de pression flamingant, cr\u00e9\u00e9 en 1957, qui au d\u00e9but de son existence, se limitait \u00e0 la d\u00e9fense de la culture et de la langue. Sous l\u2019influence de figures comme Coppieters (plus tard pr\u00e9sident de la Volksunie) et de Martens le mouvement \u00e9volua vers une association \u00e0 vocation institutionnelle.<\/p>\n

Le 4 f\u00e9vrier 1962, Martens d\u00e9crivait lors d\u2019une allocution tenue pour le VVB sa vision sur la future Belgique f\u00e9d\u00e9rale:<\/p>\n

1) le territoire de la soi-disant communaut\u00e9 \u201cflamande\u201d et \u201cwallonne\u201d devrait \u00eatre reconnu comme un territoire de culture homog\u00e8ne par la fixation de la fronti\u00e8re linguistique. Les communes \u00e0 facilit\u00e9s devaient dispara\u00eetre;<\/p>\n

2) les communaut\u00e9s devaient disposer d\u2019un propre pouvoir l\u00e9gislatif, ex\u00e9cutif et juridique;<\/p>\n

3) les entit\u00e9s f\u00e9d\u00e9r\u00e9es devaient disposer d\u2019une autonomie tr\u00e8s pouss\u00e9e, tant sur le plan socio-\u00e9conomique que sur le plan culturel. C\u2019est pourquoi il fallait scinder l\u2019enseignement notamment. Selon Martens, l\u2019enseignement \u00e9tait en effet \u201ctout \u00e0 fait con\u00e7u dans un esprit fran\u00e7ais<\/em> […] et non<\/em> […] adapt\u00e9 \u00e0 la nature propre<\/em> ( ! ) des jeunes \u2018Flamands<\/em>\u2019\u201d;<\/p>\n

4) les entit\u00e9s f\u00e9d\u00e9r\u00e9es devaient avoir la capacit\u00e9 de pr\u00e9lever leurs propres imp\u00f4ts;<\/p>\n

5) Bruxelles ne deviendrait pas une r\u00e9gion \u00e0 part enti\u00e8re, mais un \u201cterritoire f\u00e9d\u00e9ral<\/em>\u201d sous contr\u00f4le du gouvernement f\u00e9d\u00e9ral;<\/p>\n

6) il fallait instaurer un S\u00e9nat paritaire, \u00e9lu par les assembl\u00e9es l\u00e9gislatives des entit\u00e9s f\u00e9d\u00e9r\u00e9es (W. MARTENS, De Memoires: Luctor et Emergo<\/em>, Tielt, 2006 pp. 48-53).<\/p>\n

Le lecteur attentif aura remarqu\u00e9 que la majorit\u00e9 de ce programme tr\u00e8s radical et tr\u00e8s nationaliste a \u00e9t\u00e9 r\u00e9alis\u00e9 \u00e0 l\u2019heure actuelle. Une fois que le f\u00e9d\u00e9ralisme fut acquis en 1991, le VVB d\u00e9fendait d\u2019ailleurs le prochain pas \u201clogique\u201d: le s\u00e9paratisme.<\/p>\n

F\u00e9d\u00e9ralisme ou r\u00e9volution<\/strong><\/p>\n

Martens \u00e9tait sans doute un nationaliste radical. Le 22 juin 1963, lorsque quelques milliers de flamingants manifestaient \u00e0 Wezembeek-Oppem \u00e0 l\u2019occasion de la fixation de la fronti\u00e8re linguistique, Martens formulait ses ambitions ainsi: \u201cDonnez-nous des armes, nous voulons la r\u00e9volution!<\/em>\u201d (K. CAMPS, De Vlaamse beweging in Mechelen, 1945-1970,<\/em> Louvain, 2002).<\/p>\n

Martens a cependant nuanc\u00e9 ces faits plus tard, m\u00eame s\u2019il est l\u00e9gitime de se poser la question de savoir o\u00f9 se trouve la \u00ab nuance \u00bb dans ses propos. Il aurait d\u00e9clar\u00e9 : \u201cSi la conspiration contre la \u2018Flandre\u2019 r\u00e9ussit, il faut que les \u2018Wallons\u2019 et les Bruxellois sachent qu\u2019il y aura une marche d\u00e9finitive sur Bruxelles avec comme but le renversement<\/em>\u00a0 […] de la Belgique<\/em> […] unitaire<\/em>. […] Si votre dictat est ex\u00e9cut\u00e9 alors ce sera<\/em> […], la r\u00e9volution!<\/em> […]\u2019 Derri\u00e8re moi, des militants \u201cflamands\u201d avaient pris place sur le podium avec la banderole \u201cDonnez-nous des armes\u201d. \u201cEux et eux seuls ont lanc\u00e9 l\u2019appel \u201cdonnez-nous des armes<\/em>\u201d. (De Morgen<\/em>, 6 d\u00e9cembre 2003).<\/p>\n

\"Andr\u00e9<\/a>
Andr\u00e9 Cools<\/figcaption><\/figure>\n

Les Jeunes-CVP et la pr\u00e9sidence du parti<\/strong><\/p>\n

En 1965, Martens devenait membre du CVP. Entre 1967 et 1972, il \u00e9tait pr\u00e9sident des Jeunes du CVP.\u00a0 En cette qualit\u00e9, il a \u00e9labor\u00e9 un Manifeste pour la f\u00e9d\u00e9ralisation de la Belgique, qui servirait comme projet lors des \u201cr\u00e9formes\u201d de l\u2019Etat suivantes (plus ou moins \u00e0 l\u2019instar des r\u00e9solutions r\u00e9dicales du parlement \u201cflamand\u201d de 1999 qui ont servi de balises pour les r\u00e9formes de l\u2019Etat subs\u00e9quentes).<\/p>\n

Ensuite, Martens fut pr\u00e9sident du CVP pendant 7 ans. Entretemps, le parti s\u2019\u00e9tait scind\u00e9 sur base linguistique en un CVP et un PSC. Pendant les ann\u00e9es septante, Martens travaillait aux c\u00f4t\u00e9s du nationaliste \u201cflamand\u201d Hugo Schiltz (VU) et du nationaliste \u201cwallon\u201d Andr\u00e9 Cools (BSP) \u00e0 la transformation de la Belgique en une f\u00e9d\u00e9ration.<\/p>\n

Premier ministre de la Belgique<\/strong><\/p>\n

Apr\u00e8s que Martens fut devenu premier ministre de la Belgique en 1979 \u2013 et il le resterait durant 12 ans (hormis quelques mois) \u2013 il a transform\u00e9 notre pays de la fa\u00e7on la plus drastique depuis son ind\u00e9pendance. Surtout la deuxi\u00e8me r\u00e9forme de l\u2019Etat (1980) infligea un coup \u00e9norme \u00e0 la Belgique unitaire. Les communaut\u00e9s et les r\u00e9gions obtenaient de larges comp\u00e9tences. De nombreuses comp\u00e9tences nationales comme l\u2019environnement, l\u2019am\u00e9nagement du territoire, le sport, l\u2019aide aux personnes, le tourisme, la culture, les m\u00e9dias, les soins de sant\u00e9 pr\u00e9ventives, l\u2019urbanisme, le logement et l\u2019\u00e9conomie furent scind\u00e9s.<\/p>\n

\"Martens<\/a>
Martens et\/en Dehaene<\/figcaption><\/figure>\n

La troisi\u00e8me r\u00e9forme de l\u2019Etat de 1988, pr\u00e9par\u00e9 par Jean-Luc Dehaene (voir notre texte<\/a>) et ex\u00e9cut\u00e9e par Martens, ajouta aux mati\u00e8res scind\u00e9es les travaux publics, l\u2019enseignement, la politique d\u2019\u00e9nergie, la politique scientifique, des parties du march\u00e9 de l\u2019emploi et les transports publics. En 1989, Bruxelles devint une r\u00e9gion \u00e0 part enti\u00e8re et en 1993 \u2013 une ann\u00e9e apr\u00e8s le dernier gouvernement Martens \u2013 la Belgique fut transform\u00e9e en Etat f\u00e9d\u00e9ral.\u00a0 Le fait que tout ce processus de f\u00e9d\u00e9ralisation soit totalement inconstitutionnel (voir notre texte<\/a>) ne d\u00e9rangeait ni la particratie, ni Martens.<\/p>\n

Le VVB riait sous cape. La r\u00e9volution anti-belge avait presque r\u00e9ussi.<\/p>\n

Au niveau socio-\u00e9conomique et budg\u00e9taire, Martens a pourtant r\u00e9ussi \u00e0 relancer l\u2019\u00e9conomie et \u00e0 assainir les finances. C\u2019est bien le seul point positif que le B.U.B. retient de sa longue carri\u00e8re politique. Toutefois, m\u00eame cette th\u00e8se est critiquable puisque l’obsession de Martens pour le communautaire ainsi que le co\u00fbt du f\u00e9d\u00e9ralisme ont pes\u00e9 et p\u00e8sent toujours comme une chape de plomb sur les finances publiques (voir l’article convergent du professeur Luc Huyse, “Mantra van non-beleid” dans le Standaard du 12 octobre 2013).<\/p>\n

Pas de pacification<\/strong><\/p>\n

En d\u00e9pit des concessions monumentales aux nationalistes \u201cflamands\u201d et \u201cwallons\u201d, cette derni\u00e8re r\u00e9forme de l\u2019Etat ne fut, en r\u00e9alit\u00e9, pas plus qu\u2019un armistice temporaire. En 2001, un nouvel accord communautaire voyait le jour avec la scission de l\u2019agriculture, du commerce ext\u00e9rieur, de la coop\u00e9ration au d\u00e9veloppement et de la tutelle sur les provinces et les communes. Dix ans plus tard, un accord communautaire encore plus vaste sur la sixi\u00e8me (!) r\u00e9forme de l\u2019Etat fut conclu, de nouveau \u00e0 huis clos (voir nos textes<\/a>). A peine sign\u00e9, l\u2019accord fut d\u00e9j\u00e0 mis en cause par de nouvelles exigences nationalistes (comme le B.U.B. l\u2019avait d\u2019ailleurs pr\u00e9vu il y a trois ans d\u00e9j\u00e0, voir notre texte) et une septi\u00e8me (!) r\u00e9forme de l\u2019Etat fut mise en avant. Le parti de Martens \u2013 devenu entretemps le CD&V ultra-flamingant \u2013 exige le \u201cconf\u00e9d\u00e9ralisme”, tout comme le parti du s\u00e9paratiste De Wever (N-VA).<\/p>\n

Vu que conf\u00e9d\u00e9ralisme \u00e9gale s\u00e9paratisme, la politique de Martens \u00e9voque finalement le premier point et la raison d\u2019\u00eatre du parti le plus radical en Belgique: \u201cVlaams\u201d Belang, parti raciste et s\u00e9paratiste.<\/p>\n

En r\u00e9action au d\u00e9c\u00e8s de Martens, Vlaams Belang ne reproche m\u00eame pas les r\u00e9formes de l\u2019Etat \u00e0 Martens. Dans un communiqu\u00e9 de presse du 10 octobre 2013<\/a>, le parti s\u00e9paratiste ne critique que la proc\u00e9dure des conflits d\u2019int\u00e9r\u00eat (introduite en 1980) et la cr\u00e9ation de la r\u00e9gion bruxelloise. Il s\u2019agit d\u2019une tactique classique des separatistes: exag\u00e9rer les petites compensations lors de chaque grande victoire nationaliste pour ensuite pouvoir aller encore plus loin.<\/p>\n

\"Het<\/a>
Het kartel CD&V-N-VA\/Le cartel CD&V-N-VA (2004-2008)<\/figcaption><\/figure>\n

La tournure conf\u00e9d\u00e9raliste<\/strong><\/p>\n

Mais malgr\u00e9 tout cela, Martens ne se sentait pas s\u00e9paratiste. Selon lui, le conf\u00e9d\u00e9ralisme \u00e9tait en effet une \u2018fiction juridique<\/em>\u2019. Il a condamn\u00e9 le conf\u00e9d\u00e9ralisme\u00a0 que son parti avait adopt\u00e9 en 2001 \u2013 et \u00e0 juste titre \u2013 parce que ce concept ne repose que sur la volont\u00e9 d\u2019Etats ind\u00e9pendants de collaborer avec les autres dans quelques mati\u00e8res sp\u00e9cifiques. \u201cTout d\u00e9pend donc de la bonne volont\u00e9 et de l\u2019int\u00e9r\u00eat \u00e9ventuel des partenaires conf\u00e9d\u00e9raux. Et on peut en effet se demander pourquoi cette bonne volont\u00e9 serait encore pr\u00e9sente apr\u00e8s une scission dans les faits<\/em> [le s\u00e9paratisme pr\u00e9c\u00e8de bel et bien le conf\u00e9d\u00e9ralisme, B.U.B.], en Belgique<\/em>\u201d.<\/p>\n

Quelque soit le positionnement flamingant du CD&V, les flamingants radicaux ne se contenteraient, selon Martens, que de \u201cla scission totale du pays et l\u2019abolition de toutes les institutions belges<\/em>\u201d. C\u2019est pourquoi il aspirait, selon ses propres dires, \u00e0 un ach\u00e8vement du projet f\u00e9d\u00e9raliste et se pronon\u00e7a contre les \u201cr\u00e9formes qui progressent sans fin<\/em>\u201d.<\/p>\n

N\u00e9anmoins, Martens laissait la porte ouverte \u00e0 de nouvelles r\u00e9formes. Outre une entit\u00e9 f\u00e9d\u00e9r\u00e9e belge, la \u201cFlandre\u201d devait, en effet, devenir une entit\u00e9 f\u00e9d\u00e9r\u00e9e europ\u00e9enne, \u201cqui exercerait elle-m\u00eame ses comp\u00e9tences au sein de l\u2019Union europ\u00e9enne<\/em>\u201d (comme si l\u2019U.E. reconnaissait les r\u00e9gions!). La radicalisation flamingante le \u2018pr\u00e9occupait\u2019: \u201con veut davantage saper le syt\u00e8me f\u00e9d\u00e9ral, mais on n\u2019est pas capable de concevoir une alternative efficace et coh\u00e9rent<\/em>\u201d. (W. MARTENS, Ibidem<\/em>, Tielt, 2006, p.\u00a0 pp. 783-785).<\/p>\n

Evidemment, il passait sous silence le fait qu’il \u00e9tait lui-m\u00eame un des instigateurs de ce radicalisme. Il s\u2019agit donc de paroles en l\u2019air et non convaincantes.<\/p>\n

Fin de carri\u00e8re<\/strong><\/p>\n

Depuis 1990, Wilfried Martens fut pr\u00e9sident du PPE chr\u00e9tien-d\u00e9mocrate (Parti Populaire Europ\u00e9en). Sur le plan europ\u00e9en multilingue, il n\u2019a pourtant jamais pr\u00f4n\u00e9 de scissions, mais a au contraire soutenu l\u2019id\u00e9e de plus de comp\u00e9tences europ\u00e9ennes. Comprenne qui pourra.<\/p>\n

Au niveau belge, ses derniers faits d\u2019armes politiques datent de 2008 et de 2009, lorsqu’il fut d\u00e9sign\u00e9 \u00e0 deux reprises comme \u00ab explorateur royal \u00bb. Apr\u00e8s la chute du gouvernement Leterme, il ouvrit la voie au gouvernement Van Rompuy, qui avait au moins le m\u00e9rite de conserver le statu-quo institutionnel jusqu’en 2009. Fin 2009, Martens pr\u00e9para le gouvernement Leterme-II, dont la chute m\u00e8nerait \u00e0 la plus grande crise politico-institutionnelle dans l’histoire de la Belgique et – surtout – \u00e0 la sixi\u00e8me “r\u00e9forme” de l’Etat qui, heureusement, n\u2019est pas encore r\u00e9alis\u00e9e aujourd\u2019hui.<\/p>\n

D\u00e9but octobre 2013, il passait le flambeau du PPE au Fran\u00e7ais Joseph Daul. Quelques jours plus tard, il est d\u00e9c\u00e9d\u00e9.<\/p>\n

Conclusion<\/strong><\/p>\n

Martens fut l’incarnation du f\u00e9d\u00e9ralisme linguistique, un syst\u00e8me qui depuis cinquante ans d\u00e9tricote et scinde la Belgique.\u00a0 Comment faut-il concilier cette \u00e9volution avec ses convictions chr\u00e9tiennes? Cela reste un myst\u00e8re pour le B.U.B.. Il est d\u00e8s lors impossible de consid\u00e9rer cette personne comme un homme d’Etat, sauf d’un Etat “flamand”, par ailleurs inexistant.\u00a0 Martens a lui-m\u00eame r\u00e9alis\u00e9 davantage en faveur de l’ind\u00e9pendance “flamande” que l’ensemble du Vlaams Blok et de la N-VA.\u00a0 <\/strong><\/p>\n

L’h\u00e9ritage de ce triste sire est un labyrinthe institutionnel qui ne peut \u00eatre \u00e9limin\u00e9 que par les unitaristes belges.<\/strong><\/p>\n

\"martensw\"<\/a><\/strong><\/p>\n

 <\/p>\n

ALS JE DE PERS LEEST EN HOORT, ZOU JE JE IN NOORD-KOREA WANEN !
\n<\/strong><\/p>\n

Op 10 oktober 2013 overleed oud-premier Wilfried Martens (\u00b01936). Hoewel de particratische regimemedia Martens unisono als een groot staatsman afschilderen (men zou zich haast in Noord-Korea wanen…) was hij op institutioneel vlak een overtuigde Vlaams-nationalist die Belgi\u00eb en de Belgen onnoemelijk veel schade berokkend heeft. Zijn taalfederalisme en staatshervormingen werpen een zwarte schaduw op zijn verdiensten inzake de sanering van de nationale begroting in de jaren 1980.<\/strong><\/p>\n

\u201cIk prijs Martens’ ‘inzet voor de Vlaamse ontvoogding en het autonomiestreven. Hij deed dat met overtuiging en resultaat’<\/em>. Aan het woord is de separatist Bart De Wever die een lofrede voor de overleden Wilfried Martens uitspreekt. Jammer voor wie het niet horen wil, maar Martens was geen Belgische staatsman \u2013 integendeel!<\/p>\n

Martens kwam als student terecht in de zogenaamde \u201cVlaamse\u201d beweging. Op de Expo in 1958 liet hij voor het eerst van zich horen. Als jonge flamingant schopte hij het tot voorzitter van een jeugdcomit\u00e9 dat deels onterecht \u2013 want de expo was officieel tweetalig – protesteerde tegen de miskenning van het Nederlands op de Wereldtentoonstelling. Het comit\u00e9 slaagde erin een \u201cVlaamse\u201d (lees: flamingantische) dag te laten organiseren op de Expo. In 1959 organiseerde hij een amnestie-betoging ten voordele van de flaminganten die tijdens de Tweede Wereldoorlog met de Duitse bezetter collaboreerden. Hij werd begin jaren 1960 lid van de VVB (\u201cVlaamse\u201d Volksbeweging). Daar ijverde hij voor de omvorming van het unitaire Belgi\u00eb tot een federale staat.<\/p>\n

 <\/p>\n

\"Het<\/a>
Het unitaire Belgi\u00eb – La Belgique unitaire<\/figcaption><\/figure>\n

Een federaal Belgi\u00eb<\/strong><\/p>\n

De VVB was een in 1957 ontstane flamingantische drukkingsgroep en had in aanvang louter culturele en taalkundige doelen. Onder invloed van figuren als Coppieters (later voorzitter van de Volksunie) en Martens transformeerde de beweging zich in een organisatie die institutionele eisen stelde.<\/p>\n

Op 4 februari 1962 schetste Martens in een redevoering voor de VVB hoe dat federale Belgi\u00eb er moest uitzien:<\/p>\n

1) het grondgebied van de zogenaamde \u201cVlaamse\u201d en \u201cWaalse\u201d gemeenschap moest door taalgrensafbakening als homogeen cultuurgebied worden erkend. De faciliteitengemeenten dienden te verdwijnen;<\/p>\n

2) die gemeenschappen moesten over een eigen wetgevende, uitvoerende en rechterlijke macht beschikken;<\/p>\n

3) de deelstaten moesten zowel over een zeer ruime sociaal-economische als een culturele autonomie beschikken.<\/p>\n

Daarbij moest o.a. het onderwijs gesplitst worden. Volgens Martens was dat immers \u201cvolledig in Franse geest<\/em> […] opgevat en niet<\/em> […] aangepast aan de eigen aard<\/em> ( ! ) van de Vlaamse jongeren<\/em>\u201d;<\/p>\n

4) de deelstaten moesten eigen belastingen kunnen heffen;<\/p>\n

5) Brussel zou geen aparte deelstaat worden, maar een \u201cbondsgebied<\/em>\u201d onder federaal gezag;<\/p>\n

6) er moest een paritaire Senaat komen, verkozen door de wetgevende vergaderingen van de deelstaten (W. MARTENS, De Memoires: Luctor et Emergo,<\/em> Tielt, 2006 pp. 48-53).<\/p>\n

De aandachtige lezer zal opgemerkt hebben dat een het grootste deel van dit uiterst radicale en nationalistisch ge\u00efnspireerde\u00a0 programma vandaag verwezenlijkt is. Pas nadat het federalisme werkelijkheid was geworden schoof de VVB in 1991 de volgende \u201clogische\u201d stap naar voren: het separatisme.<\/p>\n

Federalisme of revolutie<\/strong><\/p>\n

Zonder twijfel was Martens een radicale nationalist. Op 22 juni 1963 manifesteerden n.a.v. de vastlegging van de taalgrens enkele duizenden flaminganten in Wezembeek-Oppem. Wilfried Martens verwoordde zijn ambities toen zo: \u201cGeef ons wapens, wij willen de revolutie!<\/em>\u201d (K. CAMPS, De Vlaamse beweging in Mechelen, 1945-1970<\/em>, Leuven, 2002).<\/p>\n

Martens heeft deze uitspraak weliswaar later genuanceerd, al kan er na het lezen van de volgende woorden weinig sprake zijn van een \u201cnuancering\u201d.\u00a0 Hij beweerde immers : \u201cAls de samenzwering tegen \u2018Vlaanderen\u2019<\/em> […] slaagt, dan moeten de Walen en de Brusselaars weten dat er een definitieve mars op Brussel komt met als doel de omverwerping van het unitaire<\/em> […] Belgi\u00eb<\/em>. […] Komt uw dictaat tot executie, dan<\/em> […], is het revolutie!<\/em> […]\u2019 Achter mij stonden op het podium Vlaamse militanten met spandoek \u201cGeef ons wapens\u201d. Zij, en zij alleen, hebben de roep \u201cGeef ons wapens\u201d gelanceerd<\/em>\u201d. (De Morgen<\/em>, 6 december 2003).<\/p>\n

 <\/p>\n

\"Martens<\/a>
Martens et\/en Schiltz<\/figcaption><\/figure>\n

De CVP-Jongeren en het partijvoorzitterschap<\/strong><\/p>\n

In 1965 werd Martens lid van de CVP. Tussen 1967 en 1972 was hij voorzitter van de CVP-Jongeren. In die hoedanigheid werkte hij een Manifest uit voor de federalisering van Belgi\u00eb, dat bij de komende \u201cstaatshervormingen\u201d als blauwdruk zou dienen (ongeveer zoals de beruchte resoluties van het \u201cVlaams\u201d parlement uit 1999 voor latere \u201cstaatshervormingen\u201d).<\/p>\n

De volgende zeven jaar was Martens voorzitter van de \u2013 inmiddels van de PSC op taalbasis afgesplitste \u2013 CVP. Samen met o.a. Vlaams-nationalist Hugo Schiltz (VU) en Waals-nationalist Andr\u00e9 Cools (BSP) werkte hij gedurende de\u00a0 jaren zeventig aan de omvorming van Belgi\u00eb tot een federatie.
\n\u00a0<\/strong>
\nPremier van Belgi\u00eb<\/strong><\/p>\n

Toen Martens in 1979 premier van Belgi\u00eb werd \u2013 en dit dertien jaar zou blijven (op een aantal maanden na) \u2013 veranderde hij ons land op de meest ingrijpende manier sedert zijn onafhankelijkheid. Vooral de tweede staatshervorming (1980) gaf het unitaire Belgi\u00eb een enorme klap. De gemeenschappen en de gewesten verkregen ruime bevoegdheden. Milieu, ruimtelijke ordening, sport, bijstand aan personen, toerisme, cultuur, media, de preventieve gezondheidszorgen, stedenbouw, huisvesting, economie … werden allemaal geheel of gedeeltelijk gesplitst.<\/p>\n

\"Een<\/a>
Een mooie, maar bedrieglijke foto – Une belle photo,mais trompeuse<\/figcaption><\/figure>\n

De derde staatshervorming (1988) die door Jean-Luc Dehaene werd voorbereid (zie onze tekst<\/a>) en door Martens werd uitgevoerd voegde daar nog openbare werken, onderwijs, energie- en wetenschapsbeleid, delen van de arbeidsmarkt en het streekvervoer aan toe. In 1989 werd Brussel een volwaardig gewest en in 1993 \u2013 een jaar na de laatste regering Martens \u2013 werd Belgi\u00eb een federale staat. Dat dit hele federaliseringsproces volstrekt ongrondwettelijk verlopen was (zie onze tekst<\/a>) deerde noch de particratie, noch Martens. Het VVB lachte in zijn vuistje. De anti-Belgische revolutie was bijna geslaagd.<\/p>\n

Op sociaal-economisch en budgettair vlak slaagde Martens er evenwel in de economie aan te zwengelen en de financi\u00ebn aan te zuiveren. Dat is dan ook het enige positieve punt dat de B.U.B. van zijn lange politieke carri\u00e8re onthoudt. Nochtans is zelfs deze stelling bekritiseerbaar aangezien de obsessie van Martens voor het communautaire alsook de kost van het federalisme zwaar wogen en nog steeds wegen op de overheidsfinanci\u00ebn (zie het gelijklopend artikel van professor Luc Huyse, “Mantra van non-beleid” in De\u00a0Standaard van 12 oktober 2013).<\/p>\n

Geen pacificatie<\/strong><\/p>\n

Ondanks de enorme toegevingen aan de \u201cVlaamse\u201d en de \u201cWaalse\u201d nationalisten, bleek de laatste staatshervorming slechts een tijdelijke wapenstilstand. In 2001 werd een nieuw communautair akkoord afgesloten (splitsing van landbouw, buitenlandse handel, ontwikkelingssamenwerking en de gemeente- en provinciewet). Tien jaar later werd \u2013 zoals altijd \u2013 in het geheim een nog veel groter akkoord over een zesde (!) \u201cstaatshervorming\u201d bedisseld (zie onze teksten<\/a>). De inkt was amper droog en toch kwamen de nationalisten, zoals de B.U.B. overigens drie jaar geleden voorspeld had (zie onze tekst), met nieuwe eisen voor zevende (!) staatshervorming. Zo eist de partij van Martens \u2013 inmiddels de zeer flamingantische CD&V geworden \u2013 nu \u201cconfederalisme\u201d, net als de partij van separatist De Wever (N-VA).<\/p>\n

\"v\"<\/a>Aangezien confederalisme met separatisme gelijkstaat, komt de politiek van Martens uiteindelijk uit op het eerste programmapunt en de bestaansreden van de meest radicale partij van Belgi\u00eb: het racistische en separatistische \u201cVlaams\u201d Belang;<\/p>\n

In een perscommuniqu\u00e9 d.d. 10 oktober 2013<\/a> volgend op het overlijden van Martens verweet het Vlaams Belang hem niet de staatshervormingen, maar alleen de in 1980 ingevoerde belangenconflicten en de creatie van het Brussels gewest. Het gaat hier om een klassieke nationalistische tactiek waarbij bij elke grote separatistische overwinning de kleine toegevingen disproportioneel tot grote nederlagen uitvergroot worden om vervolgens nog verder te kunnen gaan\u2026<\/p>\n

De confederalistische wending<\/strong><\/p>\n

Maar ondanks dat alles voelde Martens zich geen separatist. Voor Martens was confederalisme immers een \u201cjuridische fictie<\/em>\u201d. Het confederalisme dat CD&V in 2001 aannam, veroordeelde hij \u2013 overigens terecht \u2013 wegens het feit dat dit concept uitsluitend berust op de bereidheid van onafhankelijke staten om op sommige domeinen samen te werken. \u201cAlles hangt dus af van de goede wil en het eventuele belang van de confederale partners. En men kan zich afvragen waarom die goede wil, na een feitelijke scheiding<\/em> [separatisme gaat inderdaad confederalisme vooraf, B.U.B.], in Belgi\u00eb nog aanwezig zou zijn<\/em>\u201d.<\/p>\n

Hoe \u201cVlaams<\/em>\u201d CD&V zich trouwens ook zou opstellen, de radicale flaminganten, zo Martens, zouden toch nooit met minder tevreden zijn dan \u201cde volledige scheiding en het opdoeken van alle Belgische instellingen<\/em>\u201d. Vandaar dat hij, naar eigen zeggen, streefde naar een voltooiing van het federalistische project en zich tegenstander verklaarde van \u201c\u2018voorthollende\u2019 hervormingen zonder eind\u201d.<\/p>\n

Maar er mochten nog wel hervormingen komen, zo Martens. Immers, \u201cVlaanderen<\/em>\u201d moest naast een Belgische ook een Europese deelstaat worden \u201cdie haar bevoegdheid ook binnen de Europese Unie zelf zou uitoefenen<\/em>\u201d (alsof de E.U. regio\u2019s erkent!). Naar eigen zeggen baarde de Vlaams-nationalistische \u201cradicalisering\u201d hem zorgen: \u201cmen wil het federale bestel verder uithollen, maar men slaagt er niet in een werkbaar en coherent alternatief uit te tekenen\u201d. (W. MARTENS, Ibidem<\/em>, Tielt, 2006, p.\u00a0 pp. 783-785).<\/p>\n

Dat hij z\u00e9lf \u00e9\u00e9n van de grote wegbereiders geweest is van dit radicalisme verzweeg hij uiteraard. Zijn woorden klinken dan ook hol en niet overtuigend.<\/p>\n

Fin de carri\u00e8re<\/strong><\/p>\n

Vanaf 1990 was Wilfried Martens voorzitter van de christen-democratische EVP (Europese Volkspartij). Op meertalig Europees vlak pleitte hij vreemd genoeg nooit voor splitsingen, maar wel voor meer Europese bevoegdheden. Begrijpe wie begrijpen kan.<\/p>\n

\"EPP\"<\/a>Op Belgisch niveau dateerde de laatste politieke wapenfeiten van Martens van 2008 en 2009, toen hij tweemaal \u00ab Koninklijk verkenner \u00bb werd. Na de val van de regering-Leterme effende hij de weg voor de regering Van Rompuy, die tenminste nog de verdienste had tot 2009 het communautaire status-quo te handhaven. Eind 2009 effende Martens het pad voor Leterme-II, wiens val zou leiden tot de langste politiek-institutionele crisis in de Belgische geschiedenis en \u2013 vooral \u2013 tot een catastrofale zesde \u201cstaatshervorming\u201d, die vandaag gelukkig nog grotendeels in de steigers staat.<\/p>\n

Begin oktober 2013 gaf hij de fakkel van de EVP door aan de Fransman Joseph Daul. Enkele dagen later overleed hij.<\/p>\n

Besluit<\/strong>
\n <\/strong><\/p>\n

Martens is de <\/strong>incarnatie is van het taalfederalisme dat Belgi\u00eb sedert vijftig jaar politiek ontrafeld en opgesplitst heeft. Hoe dit te rijmen valt met zijn christelijke overtuiging is voor de B.U.B. een raadsel. Deze persoon kan dan ook onmogelijk een staatsman genoemd worden tenzij dan van een onbestaande \u201cVlaamse\u201d staat.\u00a0 Martens heeft op zichzelf m\u00e9\u00e9r gedaan voor het streven naar \u201cVlaamse\u201d onafhankelijkheid dan het hele Vlaams Blok en de N-VA samen. <\/strong>
\n\u00a0<\/strong>
\nDe erfenis van dit individu is een institutionele puinhoop die enkel door Belgische unitaristen kan geruimd worden.<\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

L’ancien premier ministre Wilfried Martens (\u00b01936) s’est \u00e9teint le 10 octobre 2013. Bien que les m\u00e9dias du r\u00e9gime, fid\u00e8les \u00e0 la particratie, le d\u00e9peignent unisson comme un grand homme d’Etat (on se croirait en Cor\u00e9e du Nord\u2026), il \u00e9tait, d’un point de vue institutionnel, un nationaliste “flamand” convaincu qui a caus\u00e9 des dommages indescriptibles \u00e0 la Belgique et aux Belges. Son f\u00e9d\u00e9ralisme linguistique et ses r\u00e9formes de l’Etat \u00e9clipsent ses m\u00e9rites au niveau de l’assainissement du budget national pendant les ann\u00e9es 1980.<\/p>\n

Op 10 oktober 2013 overleed oud-premier Wilfried Martens (\u00b01936). Hoewel de particratische regimemedia Martens unisono als een groot staatsman afschilderen (men zou zich haast in Noord-Korea wanen…), was hij op institutioneel vlak een overtuigde Vlaams-nationalist die Belgi\u00eb en de Belgen onnoemelijk veel schade berokkend heeft. Zijn taalfederalisme en staatshervormingen werpen een zwarte schaduw op zijn verdiensten inzake de sanering van de nationale begroting in de jaren 1980.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"jetpack_post_was_ever_published":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_newsletter_tier_id":0,"jetpack_publicize_message":"","jetpack_is_tweetstorm":false,"jetpack_publicize_feature_enabled":true,"jetpack_social_post_already_shared":false,"jetpack_social_options":{"image_generator_settings":{"template":"highway","enabled":false}}},"categories":[1,5],"tags":[],"jetpack_publicize_connections":[],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_shortlink":"https:\/\/wp.me\/p12tMU-1Yz","jetpack_likes_enabled":false,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7599"}],"collection":[{"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=7599"}],"version-history":[{"count":12,"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7599\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9191,"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7599\/revisions\/9191"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=7599"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=7599"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=7599"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}