{"id":7912,"date":"2013-12-07T00:56:08","date_gmt":"2013-12-06T22:56:08","guid":{"rendered":"http:\/\/www.unionbelge.be\/?p=7912"},"modified":"2016-11-15T12:58:17","modified_gmt":"2016-11-15T11:58:17","slug":"t-3","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/?p=7912","title":{"rendered":"NELSON MANDELA, EEN VOORBEELD VOOR DE MENSHEID EN BELGI\u00cb – NELSON MANDELA, UN EXEMPLE POUR L\u2019HUMANITE ET LA BELGIQUE"},"content":{"rendered":"

NELSON MANDELA, EEN VOORBEELD VOOR DE MENSHEID EN BELGI\u00cb<\/strong><\/p>\n

De B.U.B. neemt veel droefheid kennis van het overlijden van de Zuid-Afrikaanse politicus Nelson Mandela (1918-2013). Het hele leven van Mandela stond in het teken van de strijd tegen apartheid en voor verdraagzaamheid en verzoening in het multiculturele Zuid-Afrika. De B.U.B. voert in Belgi\u00eb een gelijkaardige strijd tegen de taalapartheid, die door de particratie constant wordt uitgebouwd.<\/strong><\/p>\n

Na de Boerenoorlogen stichtten de Britten in 1910 de Unie van Zuid-Afrika, een dominion (d.w.z. een gebied met autonomie onder Britse soevereiniteit). In 1913 werd de \u201cNatives Land Act\u201d gestemd, die bepaalde dat slechts 13% van het Zuid-Afrikaanse territorium aan niet-blanken kon toebehoren. Tien jaar later werd de \u201cpasjeswetgeving\u201d, die de bewegingsvrijheid van niet-blanken drastisch inperkte, ingevoerd. Het volgende decennium besliste de Britse regering om beperkingen in te voeren inzake het stemrecht voor niet-blanken en werden tegelijk de etnische gemeenschappen gescheiden: transport, openbre ruimtes, stranden enz. waren \u201cenkel voor zwarten\u201d of \u201cenkel voor blanken\u201d bestemd.<\/p>\n

Met de instelling van het apartheidsregime in 1948 werd dit etnisch racisme een grondwettelijke verworvenheid. De bevolking werd officieel ingedeeld in etnische groepen (blanken, zwarten, \u201cgekleurden\u201d d.w.z. Aziaten) (1950), gemengde huwelijken werden \u2013 naar het voorbeeld van nazi-Duitsland \u2013 verboden (1949), de passenwetten werden verstrengd (1952), het onderwijs en sportbonden werden opgesplitst en er werden \u201cthuislanden\u201d gecre\u00eberd. De tien thuislanden beoogden aan niet-blanke etnische groepen soevereiniteit te verlenen. Tussen 1976 en 1981 werden er door de Zuid-Afrikaanse regering vier van onafhankelijk verklaard, al werden ze internationaal niet erkend.<\/p>\n

\"Screen<\/a>Nadat Zuid-Afrika in 1961 een republiek werd, werd de almacht van de partij die het meest tot de creatie van de apartheid had bijgedragen, de fascistische National Party, duidelijk: hij behaalde tussen de 50 en de 75% van de stemmen.<\/p>\n

Tussen 1952 en 1958 werd Nelson Mandela de voorzitter van het ANC, een organisatie die al in 1912 tegen de onderdrukking van de kleurlingen was opgericht. Gaandeweg raakte hij ervan overtuigd dat het apartheidssysteem (ook) met geweld bestreden diende te worden teneinde een Zuid-Afrika te stichten waarvan het staatsbestel niet op racisme gebaseerd was. In 1962 werd hij aangehouden en veroordeeld voor hoogverraad. Ondanks het feit dat hij nooit geweld op burgers had gepleegd (wel sabotage), zou hij decennia in kampen belanden. Tussen 1964 en 1982 werd Mandela opgesloten op Robbeneiland, in omstandigheden die met die van een concentratiekamp vergeleken mogen worden. Tussen 1982 en 1988 werd hij in Kaapstad opgesloten waar hij tuberculose opliep. Het land balanceerde op de rand van een burgeroorlog en Mandela kreeg de kans om vrij te komen. Hij weigerde echter omdat de voorwaarden \u2013 staken met het verkondigen van zijn ideologie \u2013 voor hem onaanvaardbaar waren. Mandela zou nog 2 jaar in een andere gevangenis doorbrengen.<\/p>\n

Pas na de val van de Berlijnse muur in november 1989 \u2013 en wellicht onder druk van alle revoluties in Oost-Europa \u2013 overwoog de conservatieve Zuid-Afrikaanse president, De Klerk, hem vrij te laten. Dat gebeurde uiteindelijk begin 1990. Het misdadige apartheidssysteem \u2013 overigens door de voorstanders steevast \u201cgescheiden ontwikkeling\u201d genoemd, werd opgedoekt en in 1994 werden vrije verkiezingen gehouden: Mandela zou een Nobelprijs winnen en tussen 1994 en 1999 president van Zuid-Afrika zijn.<\/p>\n

Het land kreeg ook een nieuwe indeling: de etnische regio\u2019s verdwenen en een federatie van negen ( ! ) provincies kwam in de plaats.<\/p>\n

De gelijkenissen tussen Zuid-Afrika en Belgi\u00eb zullen de aandachtige lezer wel niet ontgaan zijn, vooral wat het institutioneel racisme betreft. In Zuid-Afrika is men erin geslaagd om een archa\u00efsch etnisch systeem af te schaffen. In Belgi\u00eb bouwt de particratie een al even archa\u00efsch taalapartheidssysteem sinds 1970 d.m.v. staatshervormingen uit. De Belgen worden opgedeeld in thuislanden, genaamd \u201cgewesten\u201d en \u201cgemeenschappen\u201d, die door een \u201ctaalgrens\u201d zijn gescheiden. Tweetalige contacten worden zoveel mogelijk vermeden. Zo werd het taalracisme ge\u00efnstitutionaliseerd en als het ware tot doel van de Belgische staat verheven, uiteraard zonder enig referendum. Kritiek op dit systeem wordt uit de meeste media geweerd want \u201chet hoort nu eenmaal zo\u201d. De particratie beschikt en de Belgen moeten volgen, of ze dat nu willen of niet.<\/p>\n

Zuid-Afrika heeft zich echter dankzij internationale druk van dit schandalig systeem kunnen bevrijden. Waarom zou dit dan in Belgi\u00eb onmogelijk zijn?
\nDe houding van de \u201cBelgische\u201d politici die Mandela nu prijzen is bijgevolg bijzonder hypocriet. Zij zijn immers verantwoordelijk voor het taalapartheidssysteem in Belgi\u00eb ! Mandela zou nooit het taalfederalisme gewild hebben.<\/p>\n

Mogen we trouwens opmerken dat de Vlaams-nationalisten om evidente redenen (racisme, steun voor Zuid-Afrikaanse \u201cbroeders\u201d, model van \u201cVolks\u201d-Staat\u2026) het apartheidsregime voortdurend gesteund hebben? Dat gaat overigens verder dan het Vlaams Belang. In 1977 werd Protea opgericht, een organisatie die zou uitgroeien tot \u00e9\u00e9n van de machtigste pro-apartheids lobbygroepen. De organisatie wilde \u201cobjectieve informatie\u201d (lees: pro-apartheidspropaganda) over Zuid-Afrika verschaffen en wees erop dat de staat door \u201ccommunistische bewegingen\u201d (lees: democratische en eenheidslievende organisaties) \u201cbedreigd\u201d werd. De leden kwamen niet alleen uit het beruchte VMO, Voorpost en het VB, maar ook uit de VU, de PVV en de CVP (de voorlopers van respectievelijk OPEN VLD, CD&V en N-VA). Het ging vaak om politici \u2013 tot Kamerleden en Senatoren toe \u2013 ambtenaren, handelaars en bankiers. De organisatie bestond tot in 1990. Wedden dat de \u201copenbare\u201d media in de berichtgeving omtrent de dood van Mandela hier met geen woord over zullen reppen? Het \u201cheilige\u201d flamingantisme en de taalapartheid moeten immers ten allen prijze beschermd worden\u2026<\/p>\n

Mandela was een grote held en zonder meer \u00e9\u00e9n van de meest indrukwekkende figuren van de 20ste eeuw. Zijn erfenis, de gedachte van eenheid ondanks verschillen in \u201cras\u201d, godsdienst of taal is een humanistische en universele ideologie, die vooral in het huidige Belgi\u00eb broodnodig is.<\/strong><\/p>\n

\n

\"Abolish_Apartheid\"<\/a>NELSON MANDELA, UN EXEMPLE POUR L\u2019HUMANITE ET LA BELGIQUE<\/strong><\/p>\n

Avec tristesse, le B.U.B. a pris connaissance du d\u00e9c\u00e8s de l\u2019homme politique sud-africain Nelson Mandela (1918-2013). Toute la vie de Mandela fut d\u00e9vou\u00e9e \u00e0 la lutte contre l\u2019apartheid et en faveur de la tol\u00e9rance et la r\u00e9conciliation dans l\u2019Afrique du Sud multiculturelle. En Belgique, le B.U.B. m\u00e8ne une lutte similaire contre l\u2019apartheid linguistique, qui continue \u00e0 \u00eatre approfondie par la particratie.<\/strong><\/p>\n

Apr\u00e8s les guerres contre les Boers, les Britanniques ont fond\u00e9 l\u2019Union de l\u2019Afrique du Sud en 1910, un dominion (c-\u00e0-d. un territoire autonome sous la souverainet\u00e9 britannique). En 1913, la loi \u00ab des indig\u00e8nes du pays \u00bb (\u201cNatives Land Act\u201d) fut vot\u00e9e, qui pr\u00e9cisait que seulement 13% du territoire suafricain pouvait appartenir \u00e0 des gens qui n\u2019\u00e9taient pas blancs. Dix ans plus tard, on a introduit la loi dite des passeports, qui limitait de fa\u00e7on consid\u00e9rable la libert\u00e9 de mouvement des non-blancs. La d\u00e9cennie suivante, le gouvernement britannique d\u00e9cida de limiter le droit de vote pour les non-blancs et les communaut\u00e9s ethniques furent scind\u00e9es : les transports, les lieux publics, les plages etc. \u00e9taient r\u00e9serv\u00e9s aux blancs ou aux noirs.<\/p>\n

Avec l\u2019introduction du r\u00e9gime d\u2019apartheid en 1948, ce racisme ethnique est devenu un acquis constitutionnel. La population fut officiellement compartiment\u00e9 en groupes ethniques (blancs, noirs, \u00ab gens color\u00e9s \u00bb, c-\u00e0-d. les Asiatiques) (1950), les mariages mixtes furent interdits \u2013 selon l\u2019exemple de l\u2019Allemagne nazie \u2013 (1949), la loi des passeports fut renforc\u00e9e (1952), l\u2019enseignement et les ligues sportives furent scind\u00e9s et des \u00ab pays nataux \u00bb (\u00ab thuislanden \u00bb, \u00ab home lands \u00bb ou \u00ab bantoustans \u00bb) furent cr\u00e9\u00e9s. Les dix bantoustans avaient pour but d\u2019octroyer la souverainet\u00e9 aux groupes ethniques noirs. Entre 1976 et 1981, le gouvernement sud-africain en a d\u00e9clar\u00e9 quatre ind\u00e9pendants bien que leur ind\u00e9pendance ne f\u00fbt pas reconnue sur le plan international.<\/p>\n

Apr\u00e8s que l\u2019Afrique du Sud devint une r\u00e9publique en 1961, le caract\u00e8re dominant du parti qui avait contribu\u00e9 le plus \u00e0 l\u2019installation de l\u2019apartheid, le parti fasciste, National Party, ne pouvait plus \u00eatre ignor\u00e9 : il obtint entre 50 et 75% des suffrages.<\/p>\n

\"images\"<\/a>Entre 1952 et 1958, Nelson Mandela fut pr\u00e9sident de l\u2019ANC, une organisation qui a \u00e9t\u00e9 cr\u00e9\u00e9e en 1912 contre l\u2019oppression des noirs. Graduellement, il devint convaincu que le syst\u00e8me d\u2019apartheid devait (\u00e9galement) \u00eatre combattu par la violence afin d\u2019instaurer en Afrique du Sud un syst\u00e8me politique qui n\u2019\u00e9tait pas bas\u00e9 sur le racisme. En 1962, il fut arr\u00eat\u00e9 et condamn\u00e9 pour haute trahison. Malgr\u00e9 le fait qu\u2019il n\u2019ait jamais agress\u00e9 des citoyens (Mandela n\u2019avait commis que des actes de sabotage), il est rest\u00e9 prisonnier dans des camps durant des d\u00e9cennies. Entre 1964 et 1982, Mandela a \u00e9t\u00e9 enferm\u00e9 \u00e0 Robbeneiland dans des circonstances comparables \u00e0 celles d\u2019un camp de concentration. Entre 1982 et 1988, il fut d\u00e9tenu au Cap, o\u00f9 il contracta la tuberculose. Le pays se trouvait au bord de la guerre civile et Mandela fut donn\u00e9 la possibilit\u00e9 d\u2019\u00eatre lib\u00e9r\u00e9. Or, il refusa parce qu\u2019il estimait les conditions \u2013 arr\u00eater de r\u00e9pandre son id\u00e9ologie \u2013 comme inacceptables. Mandela resta alors encore en prison pendant 2 ans.<\/p>\n

Ce n\u2019est qu\u2019apr\u00e8s la chute du mur de Berlin en novembre 1989 \u2013 et probablement sous la pression des r\u00e9volutions en Europe de l\u2019Est \u2013 que le pr\u00e9sident de l\u2019Afrique du Sud, le conservateur De Klerk, songea \u00e0 le lib\u00e9rer, ce qu\u2019il fit finalement en 1990. Le syst\u00e8me criminel de l\u2019apartheid \u2013 qui \u00e9tait d\u2019ailleurs invariablement nomm\u00e9 \u201cd\u00e9veloppement s\u00e9par\u00e9\u201d par ses d\u00e9fenseurs \u2013 fut aboli et en 1994 des \u00e9lections libres eurent lieu. Mandela gagna le Prix Nobel de la Paix. Entre 1994 et 1999, il fut pr\u00e9sident de l\u2019Afrique du Sud.<\/p>\n

Le pays fut dot\u00e9 \u00e9galement d\u2019une nouvelle structure: les r\u00e9gions ethniques disparaissaient et furent remplac\u00e9es par une f\u00e9d\u00e9ration de neuf ( ! ) provinces.<\/p>\n

Les similitudes entre l\u2019Afrique du Sud et la Belgique, surtout en ce qui concerne le racisme institutionnel, sautent aux yeux. En Afrique du Sud, on a r\u00e9ussi \u00e0 abolir un syst\u00e8me archa\u00efque et ethnique. En Belgique par contre, la particratie approfondit le syst\u00e8me d\u2019apartheid linguistique par le biais des \u201cr\u00e9formes\u201d de l\u2019Etat depuis 1970. Les Belges sont divis\u00e9s autant que possible selon des \u201cr\u00e9gions\u201d et \u201ccommunaut\u00e9s\u201d, elles-m\u00eames s\u00e9par\u00e9s par une \u201cfronti\u00e8re\u201d linguistique. Ainsi, le racisme linguistique fut institutionnalis\u00e9 et, pour ainsi dire, \u00e9lev\u00e9 au rang d\u2019objectif de l\u2019Etat belge, \u00e9videmment sans qu\u2019un r\u00e9f\u00e9rendum n\u2019ait eu lieu. La critique sur le syst\u00e8me n\u2019est pas relay\u00e9e des m\u00e9dias parce que soi-disant \u201cil n\u2019y a pas d\u2019alternative\u201d. La particratie d\u00e9cide et les Belges n\u2019ont qu\u2019\u00e0 suivre, quelle que soit leur opinion.<\/p>\n

Gr\u00e2ce \u00e0 la pression internationale, l\u2019Afrique du Sud a r\u00e9ussi \u00e0 se lib\u00e9rer de ce syst\u00e8me scandaleux. Pourquoi cela serait-il impossible en Belgique?<\/p>\n

L\u2019attitude des politiciens belges qui rendent actuellement hommage \u00e0 Mandela est particuli\u00e8rement hypocrite. Ce sont en effet eux qui sont responsables du syst\u00e8me d\u2019apartheid linguistique en Belgique ! Mandela n\u2019aurait jamais voulu de f\u00e9d\u00e9ralisme linguistique\u2026<\/p>\n

Par ailleurs, les nationalistes flamands ont soutenu sans cesse le r\u00e9gime d\u2019apartheid en Afrique du Sud pour des raisons qui sont \u00e9videntes (racisme, soutien aux \u201cfr\u00e8res\u201d sud-africains, mod\u00e8le de l\u2019Etat \u201cethnique\u201d\u2026). Et cela d\u00e9passe le Vlaams Belang. En 1977, Protea fut fond\u00e9e, une organisation qui deviendrait l\u2019un des groupes de pression pro-apartheid les plus puissants. L\u2019organisation voulait fournir des \u201cinformations objectives\u201d (lire: faire de la propagande pro-apartheid) sur l\u2019Afrique du Sud et avertissait que l\u2019Etat fut \u201cmenac\u00e9\u201d par des \u201cmouvements communistes\u201d (lire: des organisations d\u00e9mocratiques et unitaristes). Ses membres ne furent pas seulement recrut\u00e9s dans les rangs de la VMO, de Voorpost et du VB, mais \u00e9galement du VU, du PVV et du CVP (les pr\u00e9curseurs respectivement de l\u2019OPEN VLD, du CD&V et de la N-VA). Il s\u2019agissait dans de nombreux cas de politiciens \u2013 parmi lesquels des d\u00e9put\u00e9s et s\u00e9nateurs \u2013, de commer\u00e7ants et de banquiers. L\u2019organisation a exist\u00e9 jusqu\u2019en 1990\u2026<\/p>\n

Mandela fut un grand h\u00e9ros et incontestablement une des figures les plus embl\u00e9matiques du 20i\u00e8me si\u00e8cle. Son h\u00e9ritage, c\u2019est-\u00e0-dire la lutte pour l\u2019unit\u00e9 malgr\u00e9 les diff\u00e9rences ethniques, religieuses ou linguistiques, est une id\u00e9ologie humaniste et universelle, dont la Belgique a grandement besoin \u00e0 l\u2019heure actuelle.<\/strong><\/p>\n

\u00a0<\/strong><\/p>\n

 <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

De B.U.B. neemt veel droefheid kennis van het overlijden van de Zuid-Afrikaanse politicus Nelson Mandela (1918-2013). Het hele leven van Mandela stond in het teken van de strijd tegen apartheid en voor verdraagzaamheid en verzoening in het multiculturele Zuid-Afrika. De B.U.B. voert in Belgi\u00eb een gelijkaardige strijd tegen de taalapartheid, die door de particratie constant wordt uitgebouwd.<\/p>\n

Avec tristesse, le B.U.B. a pris connaissance du d\u00e9c\u00e8s de l\u2019homme politique sud-africain Nelson Mandela (1918-2013). Toute la vie de Mandela fut d\u00e9vou\u00e9e \u00e0 la lutte contre l\u2019apartheid et en faveur de la tol\u00e9rance et la r\u00e9conciliation dans l\u2019Afrique du Sud multiculturelle. En Belgique, le B.U.B. m\u00e8ne une lutte similaire contre l\u2019apartheid linguistique, qui continue \u00e0 \u00eatre approfondie par la particratie.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"jetpack_post_was_ever_published":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_newsletter_tier_id":0,"jetpack_publicize_message":"","jetpack_is_tweetstorm":false,"jetpack_publicize_feature_enabled":true,"jetpack_social_post_already_shared":false,"jetpack_social_options":{"image_generator_settings":{"template":"highway","enabled":false}}},"categories":[1],"tags":[],"jetpack_publicize_connections":[],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_shortlink":"https:\/\/wp.me\/p12tMU-23C","jetpack_likes_enabled":false,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7912"}],"collection":[{"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=7912"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7912\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10719,"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7912\/revisions\/10719"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=7912"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=7912"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=7912"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}