{"id":9461,"date":"2014-12-22T01:02:09","date_gmt":"2014-12-21T23:02:09","guid":{"rendered":"http:\/\/www.unionbelge.be\/?p=9461"},"modified":"2016-11-17T08:54:22","modified_gmt":"2016-11-17T07:54:22","slug":"di-rupo-de-verrader-van-belgie-di-rupo-le-traitre-de-la-belgique","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/?p=9461","title":{"rendered":"WIE IS DI RUPO ? – QUI EST DI RUPO ?"},"content":{"rendered":"

EEN WALLINGANTISCHE PARTICRAAT<\/strong><\/p>\n

De vroegere Belgische premier, Elio Di Rupo (PS), die op 23 november 2014 als voorzitter van de Franstalige socialistische partij werd herverkozen met een score van 93,6% (hij was de enige kandidaat), wordt door vele Belgen uit noord en zuid nog steeds aanzien als een Belgischgezind politicus die Belgi\u00eb tijdens de lange politiek-communautaire crisis van 2010 tot 2012 zogezegd \u201cgered\u201d heeft. De realiteit is wel heel anders.<\/strong><\/p>\n

Elio Di Rupo werd in 1951 in Itali\u00eb geboren. Uit economische noodzaak emigreerden zijn ouders naar Belgi\u00eb. Aan de universiteit van Bergen in de provincie Henegouwen studeerde hij met succes chemie, hetgeen in 1978 in een doctorstitel resulteerde. Tussen 1977 en 1978 werkte hij in het Verenigd Koninkrijk. In de jaren \u201870 \u2013 de Belgische socialistische partij (BSP) was toen nog niet gesplitst \u2013 kwam hij in contact met de socialistische beweging.<\/p>\n

Carri\u00e8rebegin in regionalistisch milieu<\/strong><\/p>\n

Het eerste luik van zijn politieke carri\u00e8re speelde zich af op lokaal en op regionaal vlak. In 1982 werd hij gemeenteraadslid in Bergen. De laatste dertig jaar was de huidige premier ononderbroken in de lokale politiek actief afwisselend als schepen, gemeenteraadslid en burgemeester. Tussen 1981 en 1985 was Di Rupo kabinetsmedewerker van \u201cWaals\u201d minister van begroting Busquin. Die laatste was een overtuigde regionalist die al in 1983 verklaarde dat men \u201cniet moest vrezen om over een maximale autonomie te onderhandelen, die eventueel zelfs aan de sociale zekerheid raakt<\/i>\u201d (LLB, 22 augustus 2007<\/a>). Nadat in 1978 de BSP gesplitst was, ging de Franstalige PS een zeer regionalistische toer op. Vandaar ook dat in 1980 de tweede \u201cstaatshervorming\u201d goedgekeurd werd en de gewesten en de gemeenschappen een ruime autonomie toebedeeld kregen. Het is in die context dat de politieke ontwikkeling van Di Rupo begrepen moet worden.<\/p>\n

Politieke opgang<\/strong><\/p>\n

Vanaf 1987 kwam de carri\u00e8re van Di Rupo in een stroomversnelling: hij werd achtereenvolgens lid van de Kamer van Volksvertegenwoordigers (1987), Europees Parlementslid (1989), Senator (1991), voorzitter van de raad van de \u201cFranse\u201d gemeenschap (1992) en nationaal vice-premier (1994-1999).<\/p>\n

Naar aanleiding van de derde \u201cstaatshervorming\u201d (1988), waarbij o.a. onderwijs, openbare werken en streekvervoer werden gesplitst, hield Di Rupo een opmerkelijke redevoering in de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Di Rupo begon met zich af te vragen wat we met \u201cdit land\u201d<\/i> gingen doen. In zijn gebruikelijke stijl riep hij vervolgens op tot zogenaamde \u00ab\u00a0verantwoordelijkheidszin\u00a0\u00bb (lees\u00a0: toegeven aan het taalnationalisme). Vervolgens bejubelde hij de \u201cuitdieping van de regionalisering<\/i>\u201d.\u00a0Di Rupo liet ook geen misverstand verstaan over de vraag waarom die verdere regionalisering zo nodig was.<\/p>\n

We citeren: \u201c…we moeten een belangrijke realiteit onder ogen durven zien, namelijk dat er geen Belgen bestaan, t.t.z. Belgi\u00eb een politieke staat is, maar geen nationaliteit.<\/i><\/strong> Twee gemeenschappen kennen elkaar niet of bestrijden en het gebruik van een andere taal blijkt de fundamentele oorzaak van deze situatie te zijn <\/i>[…] Het samengaan van \u2018Vlamingen\u2019 en \u2018Walen\u2019 werd in 1831 op kunstmatige wijze bewerkstelligd.<\/i><\/strong> Doorheen de tijd bleek het een heterogeen, soms explosief mengsel. Het is tevergeefs het behoud hiervan te wensen.<\/i> Daarentegen zou het tot stand komen van een Belgische federatie of confederatie<\/strong><\/em> […] aan de verzuchtingen van de twee gemeenschappen beantwoorden. <\/i>Bijgevolg is, volgens mij, het regeerakkoord, \u00e9\u00e9n van de laatste kansen om ons land niet op een chaotische manier op te delen<\/strong><\/span><\/i>\u201d. (Parl. Handelingen<\/em>, Kamer van Volksvertegenwoordigers, Buitengewone Zitting, 14 mei 1988, kol. 375-376).<\/p>\n

Uit dit citaat blijkt dat Di Rupo niet in Belgi\u00eb geloofde en het land als een louter politieke constructie beschouwde, zonder sociologische onderbouw. De laatste zin toont bovendien duidelijk aan dat het federalisme dient om Belgi\u00eb op te delen en niet om het beter te doen werken, zoals de Belgen altijd door de particratie werd en wordt voorgehouden. Di Rupo verkoos een \u201cordelijke opdeling\u201d, geen chaotisch separatisme. Dit proces kon volgens Di Rupo zelfs uitmonden in een confederatie, d.w.z. een bond van onafhankelijke staten (zie onze tekst). Deze zeer anti-Belgische interventie putte uit de \u201cWaals\u201d-regionalistische fraseologie.<\/p>\n

Kortom, eind jaren 1980 was voor Di Rupo het zogenaamde \u201cWalloni\u00eb\u201d al het referentiekader, waaraan Belgi\u00eb in het beste geval nog nevengeschikt was.<\/p>\n

Vijf jaar later zou de PS ook de zogezegd \u201cdefinitieve\u201d staatshervorming van 1993 goedkeuren. Op dat moment was Di Rupo vice-premier. Zijn enorm belangrijke rol in dit institutioneel drama staat buiten kijf.<\/p>\n

Een nieuw communautair opbod<\/strong><\/p>\n

In 1999 werd Di Rupo voorzitter van de socialistische partij. Dat jaar viel samen met de beruchte resoluties van het \u201cVlaams\u201d \u201cparlement\u201d aangaande een nieuwe en vergaande staatshervorming. Als partijleider onderhandelde Di Rupo de \u201cvijfde staatshervorming\u201d van 2001, die de gemeente- en provinciewet volledig, het ministerie van buitenlandse handel en ontwikkelingssamenwerking gedeeltelijk alsook landbouw grotendeels regionaliseerde.<\/p>\n

Nadat het onderwijs van de \u201cFranse\u201d gemeenschap door een herfinanciering voorlopig uit de problemen was, stelde Di Rupo zich als \u201cbelgicist\u201d op. In de nationalistische heisa omtrent de splitsing van BHV, die na 2004 groteske proporties aannam, stelde hij het heel scherp:\u00a0 \u00ab\u00a0Elio Di Rupo herinnert er tevens aan dat de Franstaligen geen vragende partij zijn voor een nieuwe staatshervorming en dat indien ze aan zo\u2019n discussie zouden deelnemen, de eerste eis die ze op tafel zouden leggen, de uitbreiding van het Brussels hoofdstedelijk gewest is<\/i>\u00bb (persbericht PS, 26 november 2006<\/a>).<\/p>\n

\"Het<\/a>
Het VB en Di Rupo – Le VB et Di Rupo (bron-source: www.vlaamsbelang.be)<\/figcaption><\/figure>\n

Een \u201cstaatshervorming\u201d was voor de PS volledig onbespreekbaar, ook nadat in 2007 het taalnationalistisch kartel CD&V-N-VA een relatieve verkiezingsoverwinning behaalde. Vanaf het moment dat de communautaire crisis in 2007 losbarstte, nam Di Rupo een driedubbel gezicht aan: dat van Belgisch staatsman, van verdediger van de Franstaligen en van defaitist. Wat dat laatste gezicht betreft, verklaarde hij in september 2007 in Le Soir Magazine<\/i>: \u201cWe moeten nuchterheid aan de dag leggen: er zal een moment komen, zelfs al willen we dat niet, dat Vlaanderen met zijn eigen vleugels zal willen vliegen<\/i>\u201d. Het Vlaams Belang feliciteerde hem toen voor deze uitspraak. Maar op 19 november 2007 liep Di Rupo wel mee in de grote mars voor de eenheid van Belgi\u00eb, die in de straten van Brussel zo\u2019n 50.000 Belgen op de been bracht.<\/p>\n

Begin 2008 overhandigde informateur Guy Verhofstadt (VLD) een nota aan de Koning voor (weeral) een nieuwe staatshervorming<\/a>. De nota was in feite een voorafspiegeling van de zesde \u201cstaatshervorming\u201d van 2011, maar ging op een aantal vlakken nog verder. Ze voorzag in een splitsing van de werkloosheidsuitkeringen, het brugpensioen, het tijdskrediet, een rol voor de gewesten in de CAO\u2019s, de splitsing van het wetenschapsbeleid, de opleiding van magistraten, een deel van de vennootschapsbelasting enz.. Anderzijds werden minimale herfederaliseringen zoals ontwikkelingssamenwerking en een federale kieskring in het vooruitzicht gesteld. De reactie van Di Rupo was als volgt: \u201cdeze nota bevestigt voor ons, Franstaligen, dat het noodzakelijk is de ogen te openen wanneer zelfs een gematigde zoals Guy Verhofstadt idee\u00ebn voor de toekomst uit die erg doordrenkt zijn van Nederlandstalige eisen<\/i>\u201d (Le Soir<\/i>, 9 januari 2008). En hij besloot dat het land weliswaar gestabiliseerd moest worden, maar dan wel op een redelijke manier. Later, in 2011 heeft Di Rupo wel zelf grote delen van die nota in het kader van de zesde staatshervorming gerealiseerd.<\/p>\n

Naar de crisis van 2010-2011<\/strong><\/p>\n

Achteraf bezien zijn de jaren 2008 en 2009 nog relatief rustig op communautair vlak. Pas wanneer OPEN VLD in april 2010 de regering liet vallen, raakte Belgi\u00eb in een totale politieke impasse verzeild. Toen de twee \u201cgrote\u201d verkiezingsoverwinnaars De Wever (N-VA) en Di Rupo elkaar voor het eerst ontmoetten, verklaarde laatstgenoemde meteen dat hij er enkel op uit was om de belangen van de Franstaligen in het zogenaamde \u201cWalloni\u00eb\u201d, Brussel en de rand te verdedigen. Tot verbazing van zelfs de N-VA legde hij de regionalisering van de hele justitie op tafel. De sfeer was aanvankelijk erg goed. Di Rupo verklaarde dat het \u201czwaartepunt\u201d van de Belgische staat naar de deelstaten moest verschuiven. Op 12 augustus 2010 meldde La Libre Belgique<\/i><\/a> dat \u201czowat alle bevoegdheidsdomeinen<\/i>\u201d door de staatshervorming geraakt zouden worden. Maar voornamelijk omdat de N-VA de eis tot een nieuwe financieringswet op tafel legde, verzandden de gesprekken. Verscheidene kopstukken van de PS kondigden in september 2010 het einde van Belgi\u00eb aan. Op 18 oktober 2010 werd de beruchte \u201cnota-De Wever\u201d aan de Koning overhandigd. Di Rupo schoot die tekst nog dezelfde dag af, maar op 19 oktober verklaarde Paul Magnette \u2013 als goede loopjongen van Di Rupo \u2013 dat de nota van De Wever voor 90% met die van Di Rupo overeenstemde.<\/p>\n

N-VA en PS: \u00e9\u00e9n strijd<\/strong><\/p>\n

Wat De Wever en de PS voor ogen stond, was nog veel vergaander dan de laatste \u201cstaatshervorming\u201d van 2011. Zij eisten ondermeer een ceremoni\u00eble monarchie, een vergaande splitsing van de arbeidsmarkt gekoppeld aan een totale fiscale autonomie, de volledige splitsing van justitie, de totale splitsing van het ministerie van buitenlandse handel, van ontwikkelingssamenwerking, het kadaster, de delen van het burgerlijk wetboek m.b.t. onroerende goederen, het hele mobiliteits- en verkeersveiligheidsbeleid, de splitsing van de belangrijkste bevoegdheden van het ministerie van binnenlandse zaken: de brandweer, de civiele bescherming, het veiligheids- en preventiebeleid. Sterker nog, de gewesten zouden een eigen Rekenhof kunnen oprichten en een totale grondwetgevende autonomie verkrijgen. Maar een blijvende onenigheid tussen de PS en de N-VA over de financieringswet en het Brussels gewest (lees de belangen van de Franstalige Belgen) heeft ervoor gezorgd dat deze voorstellen niet werden uitgevoerd. Nochtans speelde de eenheid van Belgi\u00eb voor de PS al lang geen rol meer. N-VA wilde 20 miljard euro fiscale autonomie voor de gewesten en gemeenschappen. Om louter financi\u00eble en regionalistische redenen wou de PS aanvankelijk maar 7 miljard euro. In december 2010 kondigde Di Rupo aan dit bedrag tot 14 miljard te willen verhogen (40% van de re\u00eble belastingsinkomsten; de nota Vande Lanotte ging tot m\u00e9\u00e9r dan 15 miljard euro). Uiteindelijk zou het bedrag \u201cslechts\u201d 25% van de re\u00eble inkomsten bedragen.<\/p>\n

Pseudo-Belgischgezinde<\/strong><\/p>\n

Na nog een jaar onderhandelingen, verklaarde Di Rupo dat er over 95% van de bevoegdheden een overeenkomst was. Het ging dus niet meer over de bevoegdheden zelf (lees: niet meer om Belgi\u00eb), maar enkel nog om geld en de positie van het Brussels gewest. De tweetalige kieskring BHV werd definitief opgegeven.<\/p>\n

De weinige min of meer positieve punten uit de formateursnota van Di Rupo \u2013 de opheffing van het verbod op tweetalige lijsten in het Brussels gewest, de goedkeuring van het minderhedenverdrag en een (beperkte) federale kieskring \u2013 werden, zeer gewillig, door de toekomstige premier (onder druk van CD&V) geschrapt. Diezelfde Di Rupo had zelfs niet het gezag (of meer precies: de wil) om de meest ingrijpende en anti-Belgische hervorming van het bicameralisme sinds 1830, die enkel de kleine partij Groen wou, tegen te houden. Sterker nog, hij liet de goedkeuring van gemengde internationale verdragen door de Senaat uit het akkoord halen.<\/p>\n

Di Rupo kan dat uitleggen als noodzakelijke toegevingen om \u201chet land te redden\u201d, maar gelet op zijn wallingantische achtergrond is dat zeer ongeloofwaardig. Zijn doel was alleen om via het behoud van de \u201cfederale\u201d solidariteit op vlak van de sociale zekerheid (behoudens de kinderbijslagen en 15% van de gezondheidszorgen dan wel) zijn politiek hachje en de suprematie van de PS in Zuid-Belgi\u00eb te redden.<\/p>\n

Overigens is de B.U.B. nog niet het grenzeloos cynisme vergeten waarmee Di Rupo het Koningshuis aanviel, nl. door wijlen Koningin Fabiola<\/a> bij de oprichting van het Fonds Pereos te bekritiseren alsook Prins Laurent n.a.v. een burgerlijk proces waarbij hij verkeerdelijk betrokken was (zie onze tekst), door het weren van de prinsen uit de Senaat en, tenslotte, door op 5 juli 2013 (Koning Albert II had amper zijn troonsafstand aangekondigd) geniepig aan te kondigen dat de rol van de Koning bij de verklaring tot grondwetsherziening van 2014 \u201cherbekeken kon worden<\/i>\u201d.<\/p>\n

Ondertussen is deze wallingantische separatist gelukkig geen eerste minister van Belgi\u00eb meer, ook al speelt hij als partijvoorzitter van de PS nog een belangrijke rol in de Belgische politiek (voor zover men die nog \u2018Belgisch\u2019 kan noemen).<\/p>\n

Elio Di Rupo is geen rolmodel voor een nieuw en modern Belgi\u00eb. Hij is het toonbeeld van een particraat, die amper de grootste staal van ons land spreekt en die zijn onterecht \u201cbelgicistisch\u201d aureool misbruikt om Belgi\u00eb steeds verder af te breken zogezegd om het te redden. Di Rupo heeft Belgi\u00eb op twee jaar tijd meer schade berokkend dan de N-VA en het VB samen op 35 jaar. Hij heeft samen met zijn \u201cagressieve en arrogante partij\u201d, de PS (terechte uitspraak van UCL-politoloog Vincent Laborderie in Le Vif<\/em>, 21-27 november 2014, p. 28) alsook de rest van de particratie Belgi\u00eb en het Belgisch volk verraden.<\/strong><\/p>\n

 <\/p>\n

UN PARTICRATE WALLINGANT<\/strong><\/p>\n

Elio Di Rupo (PS), l\u2019ancien premier ministre, qui a \u00e9t\u00e9 r\u00e9\u00e9lu le 22 novembre 2014 comme pr\u00e9sident du parti socialiste francophone avec une majorit\u00e9 de 93,6 % (il \u00e9tait le seul candidat), est toujours consid\u00e9r\u00e9 par beaucoup de Belges du nord et du sud comme un politicien pro-belge. Au cours de la longue crise politico-communautaire de 2010 \u00e0 2012, il aurait soi-disant aid\u00e9 \u00e0 \u00absauver\u00bb le pays. La r\u00e9alit\u00e9 est pourtant toute diff\u00e9rente.<\/strong><\/p>\n

Elio Di Rupo naquit en 1951 en Italie. Par n\u00e9cessit\u00e9 \u00e9conomique, ses parents ont \u00e9migr\u00e9 vers la Belgique. \u00c0 l’Universit\u00e9 de Mons en province du Hainaut, il a \u00e9tudi\u00e9 avec succ\u00e8s la chimie. En 1978, il obtint son doctorat. Entre 1977 et 1978, Di Rupo travaillait au Royaume-Uni. Dans les ann\u00e9es 1970 \u2013 le Parti Socialiste Belge (PSB) n’\u00e9tait pas encore scind\u00e9 \u2013 il entra en contact avec le mouvement socialiste.<\/p>\n

D\u00e9but de carri\u00e8re au sein d\u2019un milieu r\u00e9gionaliste<\/strong><\/p>\n

Le premier volet de sa carri\u00e8re se d\u00e9roula au niveau local et r\u00e9gional. En 1982, il devint conseiller communal \u00e0 Mons. Les derni\u00e8res trente ann\u00e9es, l\u2019ancien premier ministre fut presque sans interruption impliqu\u00e9 dans la politique locale, soit comme \u00e9chevin, soit comme conseiller communal, soit comme bourgmestre. Entre 1981 et 1985, Di Rupo fut collaborateur du cabinet du ministre \u201cwallon\u201d du budget, Busquin. Celui-ci \u00e9tait un r\u00e9gionaliste pur et dur qui d\u00e9clarait d\u00e9j\u00e0 en 1983 qu’il ne fallait pas “craindre de n\u00e9gocier une autonomie maximale qui touche \u00e9ventuellement \u00e0 la s\u00e9curit\u00e9 sociale<\/i>“. (LLB, 22 ao\u00fbt 2007<\/a>). Apr\u00e8s la scission du PSB en 1978, le PS francophone se montra ultra-r\u00e9gionaliste. C\u2019est pour cela qu\u2019en 1980, la deuxi\u00e8me \u201cr\u00e9forme\u201d de l\u2019Etat fut approuv\u00e9e offrant aux r\u00e9gions et communaut\u00e9s une large autonomie. C\u2019est dans ce contexte qu\u2019il faut situer la carri\u00e8re politique de Di Rupo.<\/p>\n

Ascension politique<\/strong><\/p>\n

A partir de 1987, l\u2019engagement politique de Di Rupo s\u2019est acc\u00e9l\u00e9r\u00e9. Il devint successivement membre de la Chambre de Repr\u00e9sentants (1987), membre du Parlement europ\u00e9en (1989), S\u00e9nateur (1991), president du conseil de la communaut\u00e9 \u201cfran\u00e7aise\u201d (1992) et vice-premier national (1994-1999).<\/p>\n

A l\u2019occasion de la troisi\u00e8me \u00ab\u00a0r\u00e9forme\u00a0\u00bb de l’Etat (1988), qui impliquait notamment la scission de l’enseignement, des travaux publics et des transports en commun, Di Rupo a tenu une allocution remarquable \u00e0 la Chambre des Repr\u00e9sentants. Il la commen\u00e7ait par se demander ce qu\u2019il fallait faire avec \u00ab\u00a0ce pays\u00a0<\/i>\u00bb. Dans son style habituel, il appelait ensuite au soi-disant \u00ab\u00a0sens de responsabilit\u00e9\u00a0\u00bb (lisez\u00a0: c\u00e9der au nationalisme linguistique). Puis il d\u00e9fendit \u201cl\u2019approfondissement de la r\u00e9gionalisation<\/i>\u201d. Di Rupo \u00e9tait \u00e9galement tr\u00e8s clair sur la raison de cette r\u00e9gionalisation approfondie.<\/p>\n

Nous citons: \u201c…nous devons faire face \u00e0 une grande r\u00e9alit\u00e9: il n\u2019y a pas de Belge, c\u2019est-\u00e0-dire que la Belgique est un Etat politique, qu\u2019elle n\u2019est pas une nationalit\u00e9.<\/i> Deux communaut\u00e9s s\u2019y ignorant ou s\u2019y affrontent et l\u2019usage d\u2019une langue diff\u00e9rente para\u00eet \u00eatre le substrat fondamental de cet \u00e9tat de choses <\/i>[\u2026] . La fusion des \u2018Flamands\u2019 et des \u2018Wallons\u2019, artificiellement op\u00e9r\u00e9e en 1831, s\u2019est av\u00e9r\u00e9e au fil du temps, un m\u00e9lange h\u00e9t\u00e9rog\u00e8ne, parfois explosif. Et il est en vain de souhaiter son maintien. En revanche, l\u2019av\u00e8nement d\u2019une Belgique f\u00e9d\u00e9rale ou conf\u00e9d\u00e9rale<\/i> […] r\u00e9pondrait aux aspirations des deux communaut\u00e9s. Par cons\u00e9quent, l\u2019accord du gouvernement constitue, me semble-t-il, une des derni\u00e8res chances de ne pas diviser le pays de mani\u00e8re anarchique<\/i>\u201d. (Travaux Parlementaires<\/em>, Chambre de Repr\u00e9sentants, Session Extraordinaire du 14 mai 1988, col. 375-376).<\/p>\n

Il ressort de cette citation que Di Rupo ne croyait pas \u00e0 la Belgique et consid\u00e9rait le pays comme une pure construction politique, sans sout\u00e8nement sociologique. La derni\u00e8re phrase d\u00e9montre en outre de fa\u00e7on claire et nette que le f\u00e9d\u00e9ralisme sert \u00e0 scinder la Belgique et n\u2019a pas pour but de faire fonctionner notre pays de mani\u00e8re plus efficace, comme il est toujours expliqu\u00e9 par la particratie aux Belges. Di Rupo pr\u00e9f\u00e9rait une scission ordonn\u00e9e, non un s\u00e9paratisme chaotique. Ce proc\u00e8s pouvait, selon Di Rupo, aussi mener \u00e0 une conf\u00e9d\u00e9ration, c.-\u00e0-d. \u00e0 une association libre d\u2019Etats ind\u00e9pendants (voir notre texte). Toute cette intervention profond\u00e9ment anti-belge puise ses racines dans la phras\u00e9ologie du r\u00e9gionalisme \u201cwallon\u201d.<\/p>\n

Bref, \u00e0 la fin des ann\u00e9es 1980, la soi-disant \u201cWallonie\u201d fut d\u00e9j\u00e0 le cadre de r\u00e9f\u00e9rence de Di Rupo. Dans le meilleur des cas, la Belgique pouvait, selon lui, encore coexister avec cette entit\u00e9.<\/p>\n

Cinq ans plus tard, le PS approuvait \u00e9galement la r\u00e9forme de l’Etat soi-disant “d\u00e9finitive” de 1993. A l\u2019\u00e9poque, Di Rupo fut vice-premier ministre. Son r\u00f4le extr\u00eamement important dans ce drame institutionnel est donc incontestable.<\/p>\n

\"bron-source:<\/a>
bron-source: www.ps.be<\/figcaption><\/figure>\n

Une nouvelle surench\u00e8re communautaire<\/strong><\/p>\n

En 1999, Di Rupo devenait pr\u00e9sident du PS. Cette ann\u00e9e co\u00efncidait avec les fameuses r\u00e9solutions du \u00ab\u00a0parlement\u00a0\u00bb \u00ab\u00a0flamand\u00a0\u00bb sur une nouvelle et profonde r\u00e9forme de l’Etat. Comme chef de parti, Di Rupo a n\u00e9goci\u00e9 la cinqui\u00e8me \u00ab\u00a0r\u00e9forme\u00a0\u00bb de l\u2019Etat de 2001, qui a enti\u00e8rement r\u00e9gionalis\u00e9 la loi communale et provinciale, partiellement le minist\u00e8re du Commerce ext\u00e9rieur et l\u2019aide au d\u00e9veloppement ainsi que largement l’agriculture.<\/p>\n

Apr\u00e8s que l\u2019enseignement de la communaut\u00e9 \u201cfran\u00e7aise\u201d fut provisoirement sorti des probl\u00e8mes par un refinancement, Di Rupo s\u2019est mis \u00e0 se comporter comme un \u201cbelgicain\u201d. Dans le tohu-bohu nationaliste concernant la scission de BHV, qui\u00a0 prenait des proportions grotesques apr\u00e8s 2004, \u00a0il prit une position ferme. Nous le citons:\u00a0 \u00ab\u00a0Elio Di Rupo rappelle \u00e9galement que les francophones ne sont pas demandeurs d\u2019une nouvelle r\u00e9forme institutionnelle et que s\u2019ils doivent entrer dans une telle discussion, la premi\u00e8re revendication qu\u2019ils mettront sur la table, c\u2019est l\u2019\u00e9largissement de la r\u00e9gion de Bruxelles-capitale.<\/i>\u00a0\u00bb (communiqu\u00e9 de presse du PS du 26 novembre 2006<\/a>).<\/p>\n

Une \u201cr\u00e9forme\u201d de l\u2019Etat n\u2019\u00e9tait pas du tout discutable pour le PS, m\u00eameapr\u00e8s la relative victoire \u00e9lectorale du cartel des nationalistes linguistiques CD&V-N-VA. D\u00e8s le d\u00e9but de la crise communautaire en 2007, Di Rupo portait trois masques: celui d\u2019homme d\u2019Etat belge, celui de d\u00e9fenseur de la francophonie et celui de d\u00e9faitiste. En ce qui concerne ce dernier masque, Di Rupo affirmait en septembre 2007 lors une interview parue dans Le Soir Magazine<\/i>: \u201cLes francophones doivent faire preuve de lucidit\u00e9 et r\u00e9fl\u00e9chir \u00e0 la question d’un destin commun entre \u201cWallons\u201d et \u201cBruxellois\u201d car il arrivera un moment, m\u00eame si on ne le souhaite pas, o\u00f9 la \u201cFlandre\u201d voudra voler de ses propres ailes<\/i>\u201d. Le Vlaams Belang l\u2019a d\u2019ailleurs f\u00e9licit\u00e9 pour ces propos. Cependant, Di Rupo participa \u00e0 la grande manifestation du 19 novembre 2007 pour l\u2019unit\u00e9 de la Belgique, qui rassemblait environ 50.000 Belges dans les rues de Bruxelles.<\/p>\n

D\u00e9but 2008, l\u2019informateur Guy Verhofstadt (VLD) remit au Roi une note pour pr\u00e9parer (encore une fois) une nouvelle r\u00e9forme de l\u2019Etat<\/a>. Cette note \u00e9tait un pr\u00e9lude \u00e0 la sixi\u00e8me \u201cr\u00e9forme\u201d de l\u2019Etat de 2011, mais allait encore plus loin dans certains domaines\u00a0: elle pr\u00e9conisait la scission des allocations de ch\u00f4mage, du cr\u00e9dit-temps et de la pr\u00e9pension, un r\u00f4le pour les r\u00e9gions dans la n\u00e9gociation des conventions collectives de travail, la scission de la politique scientifique, de la formation des magistrats, d\u2019une partie de l\u2019Isoc etc.. Quelques ref\u00e9d\u00e9ralisations mineures furent toutefois propos\u00e9es comme la coop\u00e9ration au d\u00e9veloppement ainsi qu\u2019une circonscription f\u00e9d\u00e9rale. Voici la reaction de Di Rupo: \u201cPour nous, les francophones, cette note confirme qu\u2019il est n\u00e9cessaire d\u2019ouvrir les yeux lorsque m\u00eame un mod\u00e9r\u00e9 comme Guy Verhofstadt propose des id\u00e9es profond\u00e9ment impr\u00e9gn\u00e9es d\u2019exigences n\u00e9erlandophones<\/i>\u201d (Le Soir<\/i> du 9 janvier 2008). Et il concluait qu\u2019il fallait bien stabiliser le pays, mais \u00e0 condition que cela ne se fasse pas de fa\u00e7on d\u00e9raisonnable. N\u00e9anmoins, plus tard en 2011, Di Rupo a mis en \u0153uvre lui-m\u00eame de pans entiers de cette note dans le cadre de la sixi\u00e8me r\u00e9forme de l\u2019Etat\u2026<\/p>\n

\"humeur_651\"<\/a>Vers la crise de 2010-2011<\/strong><\/p>\n

Finalement, les ann\u00e9es 2008 et 2009 furent encore relativement calmes au niveau communautaire. Ce n\u2019est qu\u2019en avril 2010, lorsque l\u2019OPEN VLD faisait chuter le gouvernement que la Belgique s\u2019est dirig\u00e9 vers une impasse institutionnelle. Lorsque les deux “grands” vainqueurs des \u00e9lections De Wever (N-VA) et Di Rupo se rencontraient pour la premi\u00e8re fois, Di Rupo s\u2019est h\u00e2t\u00e9 de d\u00e9clarer que son seul but \u00e9tait la d\u00e9fense des int\u00e9r\u00eats des francophones de la soi-disant “Wallonie”, de Bruxelles et de la p\u00e9riph\u00e9rie. \u00c0 la surprise de\u00a0la N-VA m\u00eame, il mit sur la table des n\u00e9gociations la r\u00e9gionalisation de l’ensemble de la justice. L’atmosph\u00e8re fut initialement tr\u00e8s bonne. Di Rupo d\u00e9clara ouvertement que le centre de gravit\u00e9 de l\u2019Etat belge devait se d\u00e9placer vers les entit\u00e9s f\u00e9d\u00e9r\u00e9es. Le 12 ao\u00fbt <\/i>2010, La Libre Belgique<\/i> commentait <\/a>que \u201cquasiment tous les domaines seraient touch\u00e9s<\/i>\u201d par la r\u00e9forme de l\u2019Etat. Mais surtout \u00e0 cause du fait que la N-VA souhaitait <\/i>une nouvelle loi de financement, les pourparlers se sont enlis\u00e9s. En septembre, bon nombre de coryph\u00e9es du PS annon\u00e7aient la fin de la Belgique. Le 18 octobre 2010, la fameuse \u201cnote De Wever\u201d fut remise au Roi. Di Rupo rejetait ce texte le m\u00eame jour, mais le lendemain Paul Magnette, le lieutenant fid\u00e8le de Di Rupo, d\u00e9clara correspondait \u00e0 90% avec celle de Di Rupo.<\/p>\n

La N-VA et le PS m\u00e8nent la m\u00eame lutte<\/strong><\/p>\n

Ce que De Wever et le PS envisageaient allait encore beaucoup plus loin que la derni\u00e8re \u201cr\u00e9forme\u201d de l\u2019Etat de 2011. Ils exigeaient notamment une monarchie protocolaire, la scission quasi compl\u00e8te du march\u00e9 de l\u2019emploi combin\u00e9e avec une autonomie fiscale tr\u00e8s large, la scission de la justice, du commerce ext\u00e9rieur, de la coop\u00e9ration au d\u00e9veloppement, du cadastre, des chapitres du code civil qui concernent l\u2019immobilier et de toute la politique de mobilit\u00e9. Qui plus est, les comp\u00e9tences les plus importantes du minist\u00e8re de l\u2019int\u00e9rieur seraient scind\u00e9es: les pompiers, la protection civile ainsi que la politique de s\u00e9curit\u00e9 et de pr\u00e9vention.\u00a0 En outre, les r\u00e9gions disposeraient de la comp\u00e9tence de cr\u00e9er leur propre Cour des Comptes et auraient une autonomie constitutive totale. Cependant, un d\u00e9saccord persistent entre le PS et la N-VA sur la loi de financement et la r\u00e9gion bruxelloise (lisez: sur les int\u00e9r\u00eats des francophones) a emp\u00each\u00e9 ces propositions d\u2019aboutir. N\u00e9anmoins, l\u2019unit\u00e9 de la Belgique ne jouait plus aucun role pour le PS. La N-VA voulait octroyer 20 milliards d\u2019euros d\u2019autonomie fiscale pour les r\u00e9gions et communaut\u00e9s. Pour des raisons purement financi\u00e8res et r\u00e9gionalistes, le PS ne voulait initialement fixer le montant qu\u2019\u00e0 7 milliards d\u2019euros. En d\u00e9cembre, 2010 Di Rupo annon\u00e7ait vouloir augmenter ce montant \u00e0 14 milliards (40% des revenus r\u00e9els; la note Vande Lanotte allait m\u00eameplus loin avec une autonomie de 15 milliards d\u2019euros). Le montant serait finalement fix\u00e9 \u00e0 \u201cseulement\u201d 25% des revenus r\u00e9els).<\/p>\n

Pseudo-belgicain<\/strong><\/p>\n

Apr\u00e8s encore une ann\u00e9e de n\u00e9gociations, Di Rupo d\u00e9clarait qu\u2019il y avait un accord sur 95% des comp\u00e9tences. Il ne s\u2019agissait donc plus des comp\u00e9tences elles-m\u00eames \u2013 lisez: de la Belgique \u2013 mais seulement de l\u2019argent et de la position de la r\u00e9gion bruxelloise. L\u2019arrondissement \u00e9lectoral bilingue de BHV fut d\u00e9finitivement abandonn\u00e9.<\/p>\n

Les points plus ou moins positifs de la note de formateur Di Rupo \u2013 la suppression de l\u2019interdiction des listes bilingues dans la r\u00e9gion bruxelloise, la ratification de la convention-cadre pour la protection des minorit\u00e9s nationales et la circonscription \u00e9lectorale f\u00e9d\u00e9rale (minimale) furent rapidement supprim\u00e9s par le futur premier ministre sous pression du CD&V. Di Rupo ne disposait m\u00eame <\/i>plus de l\u2019autorit\u00e9 (ou, plus pr\u00e9cis\u00e9ment: de la volont\u00e9) d\u2019emp\u00eacher la plus profonde r\u00e9forme anti-belge du bicam\u00e9ralisme depuis 1830 qui \u00e9tait une exigence du seul petit parti Groen.\u00a0 Pire encore, il a sorti de l\u2019accord la ratification des trait\u00e9s internationaux mixtes par le S\u00e9nat.<\/p>\n

Di Rupo a beau expliquer qu\u2019il s\u2019agissait\u00a0 concessions n\u00e9cessaires \u00e0 \u201csauver le pays\u201d, dans\u00a0 le contexte de son pass\u00e9 wallingant cela n\u2019est pas cr\u00e9dible. Son seul but \u00e9tait de sauver sa carri\u00e8re politique et la supr\u00e9matie du PS au sud de la Belgique par le maintien de la solidarit\u00e9 \u201cf\u00e9d\u00e9rale\u201d au niveau de la s\u00e9curit\u00e9 sociale (hormis les allocations familiales et 15% des soins de sant\u00e9 pourtant).<\/p>\n

Par ailleurs, le B.U.B. n\u2019a pas encore oubli\u00e9 le cynisme sans bornes avec lequel Di Rupo a attaqu\u00e9 la Maison Royale en critiquant la feue Reine Fabiola<\/a> \u00e0 propos de sa fondation Pereos et le Prince Laurent lors d\u2019un proc\u00e8s civil dans lequel il \u00e9tait erron\u00e9ment impliqu\u00e9 (voir notre texte), de m\u00eame en excluant les princes du S\u00e9nat et enfin, par sa d\u00e9claration du 5 juillet 2013 (le Roi Albert II venait \u00e0 peine d’annoncer son abdication) que le r\u00f4le du Roi “pourrait \u00eatre revu<\/i>” \u00e0 l\u2019occasion de la d\u00e9claration de r\u00e9vision de la constitution de 2014.<\/p>\n

Heureusement \u00e0 l\u2019heure actuelle, ce s\u00e9paratiste wallingant n\u2019est plus premier ministre de la Belgique, bien qu\u2019il joue encore un r\u00f4le important dans la politique \u2018belge\u2019 (que l\u2019on peut appeler de moins en moins \u00ab\u00a0belge\u00a0\u00bb).<\/p>\n

Elio Di Rupo n’est pas un mod\u00e8le pour une Belgique nouvelle et moderne. Il est l’incarnation d’un particrate, qui ma\u00eetrise mal la plus grande langue de notre pays et \u00a0qui abuse\u00a0 de sa r\u00e9putation injustifi\u00e9e de \u00ab\u00a0Belgicain\u00a0\u00bb pour d\u00e9tricoter la Belgique un peu plus, soi-disant pour la sauver. Di Rupo a caus\u00e9 plus de d\u00e9g\u00e2ts \u00e0 la Belgique en deux ans de temps que la N-VA et le VB ensemble en 35 ans. Lui et son parti \u00ab\u00a0agressif et arrogant\u00a0\u00bb, le PS, (d\u00e9claration correcte du politologue Vincent Laborderie de l\u2019UCL dans Le Vif<\/em> du 21-27 novembre 2014, p. 28), ont, tout comme le reste de la particratie, trahi la Belgique et le peuple belge.<\/strong><\/p>\n

 <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

De vroegere Belgische premier, Elio Di Rupo (PS), die op 23 november 2014 als voorzitter van de Franstalige socialistische partij werd herverkozen met een score van 93,6% (hij was de enige kandidaat), wordt door vele Belgen uit noord en zuid nog steeds aanzien als een Belgischgezind politicus die Belgi\u00eb tijdens de lange politiek-communautaire crisis van 2010 tot 2012 zogezegd \u201cgered\u201d heeft. De realiteit is wel heel anders.<\/p>\n

Elio Di Rupo (PS), l\u2019ancien premier ministre, qui a \u00e9t\u00e9 r\u00e9\u00e9lu le 22 novembre 2014 comme pr\u00e9sident du parti socialiste francophone avec une majorit\u00e9 de 93,6 % (il \u00e9tait le seul candidat), est toujours consid\u00e9r\u00e9 par beaucoup de Belges du nord et du sud comme un politicien pro-belge. Au cours de la longue crise politico-communautaire de 2010 \u00e0 2012, il aurait soi-disant aid\u00e9 \u00e0 \u00absauver\u00bb le pays. La r\u00e9alit\u00e9 est pourtant toute diff\u00e9rente.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"jetpack_post_was_ever_published":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_newsletter_tier_id":0,"jetpack_publicize_message":"","jetpack_is_tweetstorm":false,"jetpack_publicize_feature_enabled":true,"jetpack_social_post_already_shared":false,"jetpack_social_options":{"image_generator_settings":{"template":"highway","enabled":false}}},"categories":[5],"tags":[],"jetpack_publicize_connections":[],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_shortlink":"https:\/\/wp.me\/p12tMU-2sB","jetpack_likes_enabled":false,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9461"}],"collection":[{"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=9461"}],"version-history":[{"count":11,"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9461\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11280,"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9461\/revisions\/11280"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=9461"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=9461"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/beta.unionbelge.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=9461"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}